tag:blogger.com,1999:blog-91234274279060538112012-02-27T21:19:37.349+02:00h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.comBlogger1611100tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-24249514763621300342011-12-27T17:03:00.002+02:002011-12-28T10:02:55.261+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br />-...<br />-...<br />-Τι ψάχνεις;<br />-Μια δοκιμή.<br />Μια δοκιμή στον θάνατο κατά την διάρκεια της ζωής.<br />-Συγνώμη, αλλά&nbsp;απαγορεύεται&nbsp;η&nbsp;έξοδος.<br />-Και τώρα;<br />-Θα υπάρχουμε κι δυό στο μαξιλάρι σου.<br />-Κι αν αρνηθώ;<br />-Τότε θα ξυπνάς με λαχτάρα. Λαχτάρα για ζωή.<br />-Πάει καιρός από τότε...Εσύ τι θ'απογίνεις;<br />-Δεν θα σε νοιάζει. Κάπου θα ξεχαστώ.<br />-Φοβάμαι.&nbsp;Πού θα'χω να επιστρέφω;<br />-Είσαι έξυπνος άνθρωπος. Καταλαβαίνεις...<br />Ήρθε&nbsp;η ώρα.<br />-Περίμενε λίγο. Σε παρακαλώ...&nbsp;Δώσε μου κάτι.<br />Κάτι να θυμάμαι...<br />-Αν ποτέ με χρειαστείς, απλώς&nbsp;κοίτα&nbsp;τα χέρια σου.<br />Κι ύστερα σκέψου την ιστορία τους.<br />- ...<br />- ...<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2424951476362130034?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-533393633442258912011-11-29T20:44:00.000+02:002011-11-29T20:44:52.973+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τους σκότωσα.<div><br /></div><div>Εις το όνομα.</div><div><br /></div><div>Βρήκα τον&nbsp;Άλλον.</div><div><br /></div><div>Έσπασα&nbsp;τον καθρέφτη.</div><div><br /></div><div>Σηκώθηκα.</div><div><br /></div><div>Πέρασα το στάδιο.</div><div><br /></div><div>Κατάλαβα πώς είμαστε μόνοι.</div><div><br /></div><div>Τώρα αφήστε με.</div><div><br /></div><div>Θα &nbsp;δώσουμε ξανά τα χέρια.</div><div><br /></div><div>Αλλιώς.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-53339363344225891?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-24174453117988474472011-10-09T19:23:00.000+03:002011-10-09T19:23:01.566+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Περπατώ και νιώθω τις &nbsp;άμυνες μου σε συστολή. Συστολή- με πρόσημο αρνητικό. Κάθε που γυρίζω σπίτι, το βράδυ, πάντα κάποιος άστεγος κοιμάται στο απέναντι παγκάκι. Στην αρχή, έχανα και λίγο από τον ύπνο μου.&nbsp;Ήμουν&nbsp;νέος σε αυτή τη γειτονιά. Τώρα το συνήθισα κι αυτό. Συνήθιζα να &nbsp;εστιάζω στο κάδρο και να εγκλωβίζω την όποια ομορφιά. Αυτό έκανα και τώρα.&nbsp;Διαχείριση στα άσχημα, εικόνες για ασφάλεια και πάμε παρακάτω. Εμπλοκή επιδερμική ή όχι - θα δείξει ο χρόνος.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγαλώνω σε μια περίοδο που πραγματικά, δεν έχω ιδέα τι&nbsp;πρόκειται&nbsp; να συμβεί. Κουβαλάμε θυμό, ενοχές, ανασφάλειες και μάθαμε να λέμε λίγα. Να κάνουμε ακόμη λιγότερα. Πρέπει, να συνηθίσεις την ασχήμια.&nbsp;Πρέπει. Εδώ, την ονομάσαμε αστικό περιβάλλον, περιθώριο&nbsp;ή ό,τι άλλο. Εκπαιδεύσαμε γενιές ολόκληρες πάνω στην &nbsp;κοινωνική άγνοια κι αλήθεια ντρέπομαι, που ανήκω σε μια τέτοια. <i>Μη μιλάς εσύ, κοίτα τη δουλειά σου.&nbsp;</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κουράστηκα να ψάχνω καταφύγια, να δικαιολογώ και να καλύπτω ώστε να μην χάνω τον ύπνο μου τα βράδια. &nbsp;Με τα λίγα λοιπόν, &nbsp;βρίσκομαι σε άρνηση. Νιώθω άσχημα κι οι ρίζες αυτού του τόπου με πνίγουν. Με ενημέρωσαν να τον νοιάζομαι γιατί τον λέμε πατρίδα. Βαδίζω στα εικοσιπέντε και δεν μου έχει &nbsp;χαρίσει ούτε μια ζεστή αγκαλιά. Και ειδικά τώρα, αρκεί και υπάρχει για &nbsp;να μου προσφέρει απροκάλυπτα &nbsp;μιζέρια γενικής &nbsp;χρήσης και καταναλώσεως.&nbsp;Παντού.&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι&nbsp;μισοί μου φίλοι έχουν κιόλας φύγει στο εξωτερικό κι όσοι είναι ακόμη εδώ, σχεδιάζουν ή ονειρεύονται αποδράσεις. Πραγματικά δεν έχω νιώσει ποτέ άλλοτε τόσο εγκλωβισμένος. Δεν θέλω να φύγω. &nbsp;Αλήθεια είναι ότι αυτόν τον τόπο &nbsp;δεν τον γνωρίζω σε βάθος - μόνο διαδρομές του έχω κατακτήσει, ειδικές και περιορισμένες- &nbsp;και από τότε άρχισα&nbsp;να&nbsp;αντιλαμβάνομαι&nbsp;την όποια δόκιμη πραγματικότητα του, δεν έπαψε στιγμή να με&nbsp;απογοητεύει στο σήμερα. Κι όμως, δεν θέλω να φύγω. Αλλά το σκέφτομαι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παραδέχομαι ότι μεγάλωσα και δεν είχα&nbsp;προβλήματα&nbsp;επιβίωσης. Ούτε&nbsp;διαβίωσης. Δεν στερήθηκα τίποτα. Είχα όλο το χρόνο και την πολυτέλεια να ασχοληθώ με τον εαυτό μου και όχι μόνο.&nbsp;Πλέον, τα πάντα τριγύρω αρχίζουν να αποκτούν&nbsp;παρονομαστή&nbsp;το αδιάφορο. Και με ενοχλεί. Με ενοχλεί το μηδενικό αντίκρυσμα. Με ενοχλεί που βλέπω&nbsp;νέους&nbsp;ανθρώπους να μην&nbsp;ενθουσιάζονται. Ψάχνουμε &nbsp;μόνο τη βολή μας. Ακόμη και τώρα, στα δύσκολα, έχουμε για κάτω κείμενο το : να πιαστούμε, να βολευτούμε. Νιώθω υπαίτιος μιας ευθύνης &nbsp;που κάποτε δεν&nbsp;λήφθηκε&nbsp;και τώρα μου ζητούν &nbsp;πίσω κάτι που δεν πρόλαβα καν να κατακτήσω.Αυτό.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω, σταματώ να γράφω γιατί δεν βγάζω νόημα.&nbsp;Συνήθιζα να &nbsp;εστιάζω στο κάδρο και να εγκλωβίζω την όποια ομορφιά. Μάλλον αυτό θα κάνω και τώρα.&nbsp;Διαχείριση στα άσχημα, εικόνες για ασφάλεια και πάμε παρακάτω. Δράση. Εμπλοκή επιδερμική ή όχι - θα δείξει το μαξιλάρι μας. &nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2417445311798847447?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-15002456262950452092011-08-18T17:18:00.027+03:002011-08-19T20:55:55.006+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;">Βαδίζαμε πάνω σε όνειρα, χωρίς χαρακτήρα...</div><div style="text-align: center;">Διάλεξα ν’ αναπνέω, αυτά της αυλαίας.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Από τότε, χαμένος σε ενεστώτα χρόνο,</div><div style="text-align: center;">υπάρχω μόνο με διάρκεια συμπυκνωμένη.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Γρήγορα,</div><div style="text-align: center;">πριν μας προλάβει η πτώση.</div><div style="text-align: center;">Ετοιμάζουν, στο τέλος, πρεμιέρα οι εφιάλτες…</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Πρόσεξε,</div><div style="text-align: center;">αυτοί, θα μας ματώσουν τα δάχτυλα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Αγάπη μου…</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">Δεν γράφτηκε ακόμη το δικό μας παράλογο.</div><div style="text-align: center;">Και πού να βρεθεί σώμα δανεικό,</div><div style="text-align: center;">ν'αντέξει πάνω σε τούτο το σανίδι...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Αυτό μονάχα να θυμάσαι</div><div style="text-align: center;"><i>πού να βρεθεί…</i></div><div style="text-align: center;">Ιδανικός και μόνος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Βιάσου,</div><div style="text-align: center;">όταν ανάψουν τα φώτα, το εμείς δεν θα ’χει όνομα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Μόνο η προέλευση θ’ απομείνει…</div><div style="text-align: center;">Και πού να βρεθούμε;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τρέξτε,</div><div style="text-align: center;">αυτοί, ματώνουν τα δάχτυλα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τρέξτε,</div><div style="text-align: center;">αυτοί, μας κλέβουν.</div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1500245626295045209?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-54933083305207944002011-08-13T19:58:00.001+03:002011-08-13T19:58:46.827+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Η ζωή, δεν χρειάζεται λέξεις τριγύρω.</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><div style="text-align: right;">Τί κι αν....</div></div><br /><div style="text-align: center;">αρκεί το πένθος,&nbsp;για να περιγράψει την πιο προσωπική της υπόθεση.&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τι ;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Και Αν...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5493308330520794400?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-69005566110434126522011-08-09T21:19:00.000+03:002011-08-09T21:19:40.192+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div></div><div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Συνήθισα να ψάχνω, &nbsp;χωρίς να σε θυμάμαι...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Συνήθισα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Να ψάχνω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Σ</span>υνήθισα να θυμάμαι, χωρίς να σε ψάχνω...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Συνήθισα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Να θυμάμαι.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Το χωρίς, να ξεχνάω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Συνήθισα να ξεχνιέμαι...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div><br /></div><div><br /></div><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6900556611043412652?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-55553325248379783162011-07-10T01:14:00.002+03:002011-07-10T18:15:23.225+03:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Βρεθήκαμε στο ίδιο &nbsp;μαξιλάρι.</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;Γύρευες &nbsp;κάτι που τ΄ονομάζουν&nbsp;</span>αθωότητα<span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">.</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Σου χάρισα δικαιολογίες...</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Θυμάμαι που σφίξαμε&nbsp;φοβισμένοι&nbsp;τα δάχτυλα...</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Σου εμπιστεύτηκα την πλάτη μου&nbsp;σχεδόν μηχανικά...</span></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">Έμαθα πώς να ξεχνώ&nbsp;την ανάσα μου</span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">όταν είχα</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">&nbsp;τη γεύση.</span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;"><br /></span></span></span></div><br /><div style="text-align: center;">Έτσι ξέγνοιαστα μας στράγγιζε&nbsp;ο χρόνος</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">όσο ζευγαρώναμ' όνειρα...</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: center;">Ύστερα&nbsp;πέταξες.</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">ή έτρεξα.</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">ή το αντίστροφο.</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Τέλος,</div><div style="text-align: center;">τα&nbsp;μοιράσαμε&nbsp;όλα...</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Όλα εκτός από τη διάρκεια.</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">'Όπου&nbsp;κι αν γυρίσω,&nbsp;το ίδιο κουβάρι&nbsp;με κρατάει τώρα.</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;</span>&nbsp;Βλέπεις, ξεχάσαμε να λύσουμε τα χέρια.</div><div style="text-align: center;"></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;Μείναμε &nbsp;δύό&nbsp;κόμποι&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">στη μνήμη&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">δεμένοι </span><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">...&nbsp;</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">Μη φοβάσαι...</span></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">Δεν με πονάει&nbsp;ο γύψος.</span></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">&nbsp;Δεν...</span></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">Αλλά από τότε &nbsp;που&nbsp;έσπασες&nbsp;τα πόδια μας,</span></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">η πλάτη σου&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">μού λείπει περισσότερο ...</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Γι'αυτό φοβάμαι.</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Γιατί ξέχασες τα φτερά στο κρεβάτι.</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Γι'αυτό φοβάμαι.</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 20px;">Γιατί τα δοκίμασα κι ο χώρος&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">περισσεύει.&nbsp;</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Γι'αυτό τα φοβάμαι.</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333; line-height: 20px;">Γιατί είναι ζευγάρι.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5555332524837978316?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-40429740605106835102011-07-06T21:36:00.003+03:002011-07-06T21:51:26.392+03:00<div style="text-align: center;">Κάποια μέρα...</div><div style="text-align: center;">&nbsp;Ίσως, μια μέρα συνηθισμένη.&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Θα΄&nbsp;θελα&nbsp;ν' αρχίσω&nbsp;γράφω.</div><div style="text-align: center;">Να γράφω...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Γι' αυτά που έφυγαν ή που λησμόνησα.&nbsp;</div><div style="text-align: center;">Αυτά που ήρθαν κι έμειναν. Ή για&nbsp;εκείνα&nbsp;που πάλεψα.</div><div style="text-align: center;">Γι' αυτά&nbsp;που μου χαρίστηκαν.</div><div style="text-align: center;">Για όλα αυτά που έμαθα. &nbsp;Ή ανέβαλλα.<br /><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Ίσως και για εκείνα που&nbsp;κληρονόμησα.</div><div style="text-align: center;">Να γράφω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Και να μην με νοιάζει.</div><div style="text-align: center;">Να γράφω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Και να μην δίνω δεκάρα για όλα αυτά&nbsp;που δεν απέκτησα.</div><div style="text-align: center;">Ή που δεν συνέβησαν.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Τότε, θα είμαι ελεύθερος.</div><div style="text-align: center;">Να γράφω.<br />Χωρίς να σβήνω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp; Ίσως, περισσότερο εγωιστής.</div><div style="text-align: center;">&nbsp;Ή αισιόδοξος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Αλλά, ελεύθερος.</div><div style="text-align: center;">Ελεύθερος να γράφω.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Για&nbsp;ανθρώπους&nbsp;χωρίς&nbsp;φαντάσματα...</div><div style="text-align: center;">&nbsp;Εκεί- στα&nbsp;φανταστικά.</div><div style="text-align: center;">Να γράφω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Για όλα εκείνα που ποτέ δεν φαντάστηκα ελεύθερα...<br /><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4042974060510683510?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-62740598919435619162011-07-03T00:52:00.002+03:002011-07-03T00:54:53.735+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><br /></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Τ</span>ί κι αν μείνουμε μετά, δύό&nbsp;κόμποι&nbsp;δεμένοι...&nbsp;</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">στα χέρια μου, τα δάχτυλα σου θα γυρεύω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6274059891943561916?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-63923657037397428702011-06-19T00:45:00.002+03:002011-06-22T12:22:40.341+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">καμιά φορά, </span>αναρωτιέμαι για τη γεύση σου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">έπειτα<span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"> ξεχνώ</span> την ανάσα μου.</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6392365703739742870?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-33132963769181340992011-05-09T15:42:00.000+03:002011-05-09T15:42:43.466+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" style="color: #444444;">&nbsp;επιστροφή&nbsp;στην&nbsp;αθωότητα.</span></i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">η&nbsp;συνθήκη&nbsp;που&nbsp;επικαλείσαι&nbsp;για να δικαιολογηθείς στο μαξιλάρι σου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: #073763;">ως πότε;</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3313296376918134099?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-8468234619142724532011-04-28T03:35:00.000+03:002011-04-28T03:35:56.951+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-size: large;"><b>ε</b></span>ξομολογήθηκες ότι τίποτα&nbsp;πια&nbsp;δεν σε κρατούσε εκεί.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">τον ενόχλησε. τα λόγια, του φάνηκαν ν'&nbsp;αντηχούν&nbsp;βίαια&nbsp;&nbsp;στο δωμάτιο.&nbsp;</div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">υπέθεσε ότι από κάτω τους υπάρχει ο φόβος του καινούριου.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">τότε δεν έδωσε σημασία. αλλά δεν ξέχασε εκείνο το βράδυ.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">τώρα κάνεις τα πάντα για να του αποδείξεις ότι το&nbsp;εννοούσες.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #666666;">[εν πλω, Ηράκλειο -&nbsp;Πειραιάς]</span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-846823461914272453?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-56181859919877413642011-04-27T02:00:00.003+03:002011-04-27T02:07:20.730+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Μια ερωτική ιστορία ξεκινά συνήθως στο κεφάλι . Ύστερα επεκτείνεται στην φαντασία και στην σάρκα. Στην πραγματικότητα όμως οι τίτλοι έναρξης πέφτουν, αυστηρά, όταν σμίξουν τα χείλη και καταφέρουν να συντονιστούν. Έτσι ξέρουν να εγκλωβίζουν τη γεύση. Στις άκρες τους σπαράζει ο έρωτας. Δίνουν σώμα στο ρυθμό. Μόνο που μερικές φορές, σ' αυτό το πανηγύρι, περισσεύει ο λαιμός, για να' χει θυμάται τη στιγμή που τ' ακροδάχτυλα θα ζυγίσουν την ένταση και θα μηδενίσουν... Αφήνοντας την μνήμη στη δική της πορεία. Αυτή της αυλαίας. Κι ας ξέρει ότι θα χάσει, στην πτώση... Μαθαίνει να κλείνει, με κύρος, ακριβώς την στιγμή της κορύφωσης.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Από τότε που έφυγες κοιμάμαι στον καναπέ... Γιατί αν τύχει και βολευτώ στο κρεβάτι, ξυπνώ ιδρωμένος. Ξέρεις, θέλω κάτι από εσένα...Τι; Θέλω κάτι που να το θέλεις για να το θέλω... Με θες;&nbsp;Μόνο αν εσύ περισσότερο. Ξέρεις... Ξέρω, ότι δεν ξέρεις... Θέλω χρόνο, τον δικό σου το χρόνο. Θέλω δυό κούπες καφέ να αχνίζουν τα πρωινά κι ένα ζευγάρι χέρια να ξεφορτώνω από την πλάτη μου. Θέλω κάτι χωρίς όνομα με φύση και ροή αποδόμησης. Να κατεδαφίσει τον κόσμο μου, να με τρομάξει, να ερεθίσει το δέρμα μου. Θέλω... Θέλω! Θέλω! Ναι... Την καλύτερη δυνατή προβολή μου πάνω σου... Το αντέχεις;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Εκεί, στα χρόνια τα περασμένα. Εκεί δεν επιστρέφεις; Να δεις πόσο άλλαξες... Πόσο διαφορετικός άνθρωπος είσαι. Πόσο ίδιος; Ιππότης, μαρκησία, κάθαρμα, αλήτης ή πουτάνα αυτής της πόλης; Τί έγινες, μου λες; Τίποτα δεν σε γεμίζει - τίποτα δεν σε αδειάζει. Τί μπορεί να είναι αρκετό για σένα. Τι; Τί λες, κάνω λάθος , αγαπημένο μου, υπέροχο, ηλίθιο κι αψεγάδιαστο πλάσμα;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Γύρισα! Πότε; Σήμερα το πρωί... Πού; Σ' εσένα. Αλήθεια; Ναι! Λάθος... Γιατί; Στις υπηρεσίες μου επέστρεψες. Κι εγώ; Εσύ... Τί είναι ο έρωτας; Ιδέα, λένε... Μυρωδιά! Τι; Ναι, κάθε φορά, ξεχωριστή. Δηλαδή, κι αν δεν μύρισες,ή φίλησες ή άγγιξες, σημαίνει πως δεν... Σωστά. Κι αυτά που ίσως είχες στο χωρίς, τί ήταν; Ιδέες του, αποκρίνομαι, κι αλλάξαμε θέμα.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Την καλύτερη μας εκδοχή. Αυτή απωθούσα, παρόλο που μαζί της ερεθιζόμουν. Αυτό. Ήσουν ακριβώς, όπως έπρεπε. Ένα κτήνος που έμοιαζε άνθρωπος. Ο πιο γλυκός. Ήμουν κι εγώ εκεί, στο συγχρονισμό. Μετά μπήκα μέσα σου. Άρχισα να καταστρέφομαι. Πιο δυνατά. Πιο άγρια.Νιώσαμε ζώα σε σκιές ανθρώπων. Με ερεθίζει η ομορφιά της ψυχής σου. Ύστερα γνωριστήκαμε. Πια, πουθενά δεν σε αναγνωρίζω. Ως εδώ, μου είπες. Θα χαθούμε στα πλήθη. Δεν μου φτάνει, σου απάντησα κι έτρεξες ευθύς να πιέσεις το καζανάκι.&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Έχω ανάγκη να σε κλέψω. Πρώτα τη μυρωδιά σου. Σου' χω πει ότι μυρίζεις υπέροχα; Εκεί , εκεί κάτω απ' τον κρόταφο σου δεν μπορείς να φανταστείς πόση μαγεία κρύβεται. Θέλω και την γεύση σου. Θέλω να εγκλωβίσω στο χρόνο τη στιγμή που ανοίγεις κάθε πρωί τα μάτια σου. Σε θέλω στα λάφυρα. Να μπορώ και να σε βρίσκω σ' αυτά που δεν μου ανήκουν. Εκεί , να χάνομαι , με την υπόνοια πως ίσως κάποτε μ' αφήσεις να πολεμήσω για σένα. Όχι για το έπαθλο. Όχι. Επειδή μου υπάρχεις μόνο στα προσχήματα. Εκεί να με πας. Πόσο εγωισμό μπορεί να χωρέσει μια σάρκα , μου λες; Αυτά. Πόσο; Και δεν βγάζεις τσιμουδιά. Όμως τώρα θέλω να κλέψω και τα χείλη σου. Αυτό είναι το στοίχημα.Tα χείλη σου.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Αν τύχει και βιάσεις κάποτε τα όνειρα μου, να θυμάσαι πως θα τα ξεράσω σαν το πιο γλυκό μεθύσι.&nbsp;Δεν είχα καμία διάθεση να σε γνωρίσω... Τη θερμοκρασία στο σβέρκο ήθελα μονάχα ν' αφουγκραστώ.&nbsp;Τί να σου κάνουν οι σάρκες, σωπαίνουν κι αυτές όταν ξεράσουν τα υγρά τους. Κοίτα, δεν έχω άλλα για σένα! Έλα μάτια μου, να σου χαρίσω ένα φιλί στο μέτωπο... Βιάσου, φεύγουμε! Θα σου διαβάσω παραμύθι!&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;">Πάλι στον εαυτό του μιλούσε...</span></div></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: inherit;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5618185991987741364?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-45407131367231999612011-04-21T17:47:00.032+03:002011-04-21T18:49:27.206+03:00<div style="text-align: justify;">Δεν σε νιώθω τριγύρω. Δεν έχω την πολυτέλεια ν΄αφουγκράζομαι την ενέργεια σου. Λένε ότι τους έμεινες ξένος στο σήμερα για τα ύστερα του αύριο. Φαντάζει αστείο. Τί λες; Ποιος νοιάζεται πραγματικά για τη ζωή στο <i>μετά</i>, όταν την αψηφούμε στο σήμερα; Εκεί....<br /><br />Στην καταπακτή της μνήμης εξομολογούνται ότι σου σερβίρουν ήλιο και μετάνοιες. Αυτοί επαρκείς, εσύ παντοδύναμος κι εγώ παρατηρητής με δωρεάν&nbsp;αντίτιμο εισιτηρίου.<br /><br />Μάλλον η ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον τρόμο του θανάτου παραμένει πάντοτε η ίδια. Όμως το κενό που δημιούργησες, μέχρι τη στιγμή που πάτησες ξανά στα πόδια σου, δεν φαντάζεσαι πόση&nbsp;γοητεία ελοχεύει... Πόσες προβολές.<br /><br />Πόση ομορφιά... Κι ας γνωρίζω ότι δεν με πείθεις με την μανιέρα που σου' χουν προσάψει. Μπορεί μέχρι τώρα να μην προσπάθησα στα δόκιμα αυτής της δραματουργίας, αλλά συμπάσχω με την τραγικότητα που προσδίδει η φιγούρα σου.<br /><br />Όχι γι αυτά που δεν έκανες, αλλά γιατί έγινες εν αγνοία σου.&nbsp;Έτσι,&nbsp;επιδίωξα να μην σε πραγματώσω όπως ορίζεται... Βρισκόμαστε τόσο κοντά μα και <i>καταστατικώς</i> αντίπαλοι.<br /><br />Γιατί τα προσωπικά μας ιερά δεν υπάγονται σε τίποτα <i>κατ'αρχήν</i>. Παραμένω λοιπόν οικειοθελώς στο...<i>Ως πλησίον</i>. Κι αν καμιά φορά γκρινιάζω, είναι επειδή μελαγχολώ για την επί της ουσίας απουσία σου.<br /><br /><div style="text-align: right;">Όχι για την απώλεια.</div><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4540713136723199961?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-78823500730863242802011-04-01T02:43:00.001+03:002011-04-01T03:11:04.946+03:00<div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">δεν &nbsp;μπόρεσα&nbsp;αισθήματα να&nbsp;εκβιάζω&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">κι έμαθα,&nbsp;αυτό&nbsp;μου το&nbsp;ελάττωμα, να μην&nbsp;&nbsp;τ'&nbsp;αλλάζω...</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7882350073086324280?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-28893194830893083262011-03-22T11:03:00.003+02:002011-04-27T02:58:40.595+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><div style="text-align: center;">δεν υπάρχει πιο ύπουλο πράγμα στον ανθρώπινο νου,&nbsp;</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;">πέρα από την προβολή μιας προοπτικής.</div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;">δεν υπάρχει πιο ύπουλο πράγμα στον ανθρώπινο νου,&nbsp;</div><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;"><div style="text-align: left;">&nbsp;από την φαντασία&nbsp;του.</div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;"><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;"><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: right;"><div style="text-align: left;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2889319483089308326?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-40137120661015272582011-02-12T12:34:00.001+02:002011-02-12T12:44:39.388+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">από τότε που έφυγες</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">κοιμάμαι στον καναπέ.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">γιατί αν τύχει&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">και βολευτώ στο κρεβάτι, </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ξυπνώ </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ιδρωμένος.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">(Μάρτιος 2006)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4013712066101527258?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-38726178675003639992011-01-30T21:27:00.002+02:002011-01-30T23:09:21.535+02:00<div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;"><div style="text-align: center;">&nbsp;(...)</div><br /><br /><br />-Γύρισε!</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Πότε;</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: left;">-Σήμερα το πρωί... </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Πού;</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">-Σ'εμένα!</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Αλήθεια;</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: left;">-Ναι!</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Μπα, λάθος κάνεις...</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif;">-Γιατί;</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Στις υπηρεσίες σου επέστρεψε.</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: left;">-Κι εγώ;</div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;">-Εσύ...<br /><br /><br /><br /><br />(...) </div><div style="font-family: &quot;Trebuchet MS&quot;,sans-serif; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3872617867500363999?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-86235788947547233302011-01-27T06:57:00.002+02:002011-03-19T04:14:22.648+02:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif; font-size: large;">το καλό με τους εφιάλτες είναι ότι σε ξυπνούν.</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">&nbsp;τουλάχιστον προσπάθησε να είσαι ευγενικός&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">ή απέναντι τους.</span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif;">,</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8623578894754723330?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-74617398342218081262011-01-14T20:48:00.007+02:002011-03-25T12:54:08.103+02:00<div style="text-align: center;"><b>Μητέρα... διπλανής πιάτσας </b></div><br /><div style="text-align: justify;"><i>Υπάρχει μια πληθωρική κυρία που κάνει πιάτσα σε ένα δρόμο πίσω από τη λεωφόρο Συγγρού. Η εν λόγω, δεν συνηθίζει να φλερτάρει με ένταση τα περαστικά αγόρια.Καμιά φορά, την χαρακτηρίζουμε χαϊδευτικά και αυστηρά μεταξύ μας, νοικοκυρά σε απόγνωση. </i><i>Όσο κατοικώ σ' αυτή την γειτονιά, πέντε και κάτι χρόνια, τυχαίνει να την βρίσκουμε μετά τα μεσάνυχτα στο ίδιο πεζούλι.Πότε μασουλά πασατέμπο και πότε κουβεντιάζει με τ' άλλα κορίτσια παρακάτω. Αυτές οριοθετούνται επαγγελματικά στον παράδρομο....</i></div><br /><div style="text-align: right;">συνέχεια στο&nbsp; <a href="http://omiloudezom.blogspot.com/2011/01/blog-post_3047.html">OμιλούDesHomme .</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7461739834221808126?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-92056985032354658552010-12-13T04:35:00.009+02:002010-12-13T04:53:28.096+02:00<div style="text-align: center;"><i>τί είναι ο έρωτας</i>, ρωτάει ανυποψίαστα.</div><div style="text-align: center;"><i>ιδέα</i>, λένε.</div><div style="text-align: center;">(....)</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>μυρωδιά,</i>&nbsp; απαντώ.</div><div style="text-align: center;"><i>τι;</i></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><i>ναι, κάθε φορά, ξεχωριστή. </i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">δηλαδή,<i> κι αν δεν μύρισες, </i></div><div style="text-align: center;"><i>ή φίλησες ή άγγιξες, σημαίνει πως δεν...</i></div><div style="text-align: center;">(...)</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">σωστά.</div><div style="text-align: center;"><i>κι αυτά που ίσως είχεις&nbsp; στο χωρίς</i>, τι είναι;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ιδέες του, <i>αποκρίνομαι</i>, κι αλλάξαμε θέμα.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-9205698503235465855?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-70490746801145033052010-12-02T01:52:00.009+02:002010-12-03T11:31:43.782+02:00<div style="text-align: justify;">Επειδή είμαι δειλός ώστε να σου μιλήσω ευθέως, αποφάσισα να σου γράψω. Πάνε έξι ολόκληρα χρόνια που βαδίζουμε παρέα. Θυμάσαι; Στην αρχή ήταν μποέμικη η σχέση μας, σ' άναβα σε ειδικές περιστάσεις. Ένα πράμα, σαν γκομενάκι στα μέλια, σε κυκλοφορούσα, σ' ανέβαζα στα τραπέζια, σε μύριζα και φυσικά σ' ένιωθα μέσα μου. Κάθε φορά πρωτόγνωρα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διατυμπάνιζα ότι είμαστε απλώς σαν αυτά τα μοντέρνα φακ μπάντιες κι ότι ανα πάσα στιγμή θα μπορούσα να σ' αποχωριστώ χωρίς να μου στοιχίσει δεκάρα. Μη μου θυμώνεις, βλέπεις, παιδί της εποχής μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκεφτόμουν στα κλεφτά να&nbsp; σου σταματήσω τις ημερησίες πληρωμές.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, άρχισες να μου μιλάς, ύπουλο καπιταλιστικό προϊόν. Στο σινεμά, σε δρόμους , στα σεντόνια, σε ευθυγραμμίσεις με το ταβάνι. Παρόν στις καψούρες, παρόν&nbsp; και στις&nbsp; χαρμολύπες. Εκεί, αγέρωχο σαν τον Διγενή, τόσο μόνο σου όσο και μ' άλλα τριακόσια παρέα. Παντού προβολές σου κι εσύ εκεί διαθέσιμο, με ή χωρίς κομφόρ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Άρχισες να μου δίνεις γεύσεις από στόματα άλλων ανθρώπων&nbsp; κι εγώ να αναγνωρίζω τις ταυτότητες των συνεργών σου. Μιλάμε για πλεκτάνη ολόκληρη. Αλλάζεις χρώμα στους τοίχους μου, τρυπώνεις στις κουρτίνες, αλλοιώνεις το μαλακτικό μου, ακόμη και τώρα καμιά φορά ο καπνός σου με κάνει να δακρύζω ανέλπιστα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι γονείς μου δεν σε συμπαθούν πάνω μου, μερικοί φίλοι μου σε σιχαίνονται ενώ άλλοι σε βλέπουν σαν ξερολούκουμο στην τσέπη. Εκνευρίζεις και τον οδοντίατρο μου, να ξέρεις... Είσαι λέει τροχοπέδη για την στοματική σαγήνη. Ειλικρινά, δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο αγώνας για την υπεράσπιση σου μ' έχει κουράσει.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τί πιπάκια σου'χω φορέσει, τί αγώνας για να'χεις πάσο ελευθέρας και στους κλειστούς χώρους, τί...Τί άλλο να κάνω ο καπνιστής. Βλέπεις, αντί να το εκτιμήσεις αρχίζοντας&nbsp; τουλάχιστον &nbsp; τις εκπτώσεις, ανυψώνεις&nbsp; τιμολογιακά τον εγωισμό σου, σχεδον κάθε μήνα. Όχι δεν δέχομαι να σε ρουφάω μέχρι γόπας. Ξηγηθήκαμε;&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μη φωνάζεις, εργάτη μ' έκανες και πέρασα στην παραγωγή για πάρτη σου. Έμαθα να προμηθεύομαι πρώτες ύλες και να σε φτιάχνω μόνος μου. Στην αρχή είχε ενδιαφέρον, δεν λέω... Αλήθεια προσπάθησα αλλά δεν έμαθα να&nbsp; φημίζομαι για την δεξιοτεχνία μου στο εν λόγω σπορ. Σαν μπαστούνι του γκολφ μου γινόσουν κι ύστερα λυπόμουν για το ότι η σχέση μας μπάζει από&nbsp; καθαρό αέρα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μου χρωστάς, ναι σωστά διαβάζεις. Μου χρωστάς ντουζίνες αποχρεμπτικών. Μ'εχεις μεταμορφώσει σε ξυπνητήρι της βαρήκοης γειτόνισσας, από την απέναντι πολυκατοικία. Μου χρωστάς μαθήματα φωνητικής , που'χαμε φτάσει την φωνή μου στο πάτωμα και μου ψιθύριζες, <i>έλαα γοητεία είναι</i>. Μπούρδες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είμαι αχάριστος, σου έδινα αντίτιμο για να μου χαρίσεις απλόχερα τις καλύτερες σου&nbsp; βρογχίτιδες, φαρυγγίτιδες, δόσεις κορτιζόνης κι άλλα τόσα. Επίσης έχεις ανοιχτές παρτίδες με&nbsp; διάφραγμα,&nbsp;&nbsp; πνεύμονες, καρδιά , δόντια&nbsp; και ούλα. Να μην ξεχάσω την διαμάχη και με το καινούριο μου πορτοφόλι γιατί το παλιό το έχασα ενώ σ' έψαχνα στο χάος της τσάντας μου.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προσπάθησα να σε βγάλω από την ζωή μου. Μάσησα τσίχλες, μου κόλλησα αυτοκόλλητα, ενημερώθηκα για την καταγωγή σου, απ ' όλα έκανα...Μέχρι και ηλεκτρική προσομοίωση σου δοκίμασα. Μάταια. Κατέστρεψα πακέτα ολόκληρα. Σ' έσπασα στα δύο, στα τέσσερα, σε πάτησα άτσαλα στους δρόμους. Το' ρίξα στο φαγητό, το ρίξα και στο ποτό, κι όταν μου έλειπες τα κρύα βράδια έπαιζα με τα σπίρτα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σε σκέφτομαι ρε γαμώτο. Το πρωί που θα ξυπνήσω μαζί&nbsp; με τις πρώτες γουλιές καφέ. Μετά το φαγητό. Σε θέλω δίπλα μου και στις εξόδους. Δεν ντράπηκα στιγμή να σε κυκλοφορώ δημόσια. Έμαθα να σε μοιράζομαι με χείλη, πριν και μετά. Να σου&nbsp; ζητάω φλόγα στο δρόμο και καμιά φορά να σ' έχω έτοιμο στο χέρι πριν ακόμα κάνω διάλειμμα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μη με παρεξηγήσεις, αλλά θέλω να φύγεις. Να φύγεις από μόνο σου. Δεν μου πάει η καρδιά, έτσι αναπάντεχα, να σε διακόψω. Θέλω να ξεκουμπιστείς και να με χωρίσεις. Το παραδέχομαι.&nbsp; Θέλω να βρίσκω&nbsp; σπίτι καθαρά τασάκια, να μην ανοίγω πλεον για σένα τα παράθυρα.<br /><br /><div style="text-align: center;">Να μην... Γενικότερα. Λοιπόν, φεύγεις;</div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /><b>Τσιγάρο κανείς;</b><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7049074680114503305?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-40082773968112701262010-11-24T00:56:00.005+02:002011-01-02T14:41:28.703+02:00<div style="text-align: justify;">Κοιτάζοντας προς τα <i>πίσω,</i> όχι πολύ μακριά και προσπαθώντας να σκαλίσω πεπερασμένα, συνειδητοποίησα ότι&nbsp; οι συνήθειες ονομάζονται έτσι όταν πάψουν να συμβαίνουν. Τότε, όταν κατέβαινε το ταβάνι&nbsp; και δεν με χωρούσαν τα τετραγωνικά , δεν άφηνα περιθώριο να μην&nbsp; αρπάξω τα μπερδεμένα ακουστικά&nbsp; και να πάρω τους δρόμους.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ακόμη απολαμβάνω να αφουγκράζομαι το αστικό τοπίο, ειδικά κάπου εκεί που συγκλίνει το χάραμα με την άπνοια. Πόσες διαδρομές. Τσιγάρα, παγκάκια και πεζούλια, όλα τους μαρκαρισμένα με καπνό, μουσική, ησυχία και βλέμματα. Σκόρπιες λέξεις σε σημειωματάρια και μουντζούρες μέσα στα λεωφορεία.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι αυτή η ανασφάλεια να'χω πάντα κάτι να διαβάζω, συνεχίζει να συγκαταλέγεται σθεναρά στην λίστα των ψυχαναγκασμών. Παρόλο που στην επιφάνεια τους, με βρίσκουν να συνεχίζω να μην κοιμάμαι όσο πρέπει, να αναπνέω ασθενικά ανα περιόδους,<br /><div style="text-align: center;">να ...</div></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><br /><b>(....)</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;">Κάτι ξεκίνησα να γράφω αλλά το ξέχασα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4008277396811270126?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-72716749759784668712010-11-19T02:59:00.003+02:002010-11-19T04:30:56.980+02:00σήμερα εμπέδωσα,<br /><br />ότι είναι δικό σου πρόβλημα<br /><br />αν θεωρείς τον εαυτό σου περισσότερο ή λιγότερο επαρκή.<br /><br />για το οτιδήποτε. <br /><br />κι όσο βλέπεις , ακούς και μαθαίνεις,<br /><br />τόσο πιο λίγος και μικρός ενδέχεται&nbsp; να νιώθεις.<br /><br />εκεί μας&nbsp; κρύβεται η πρόκληση.<br /><br />η άγνοια δεν είναι λύση.<br /><br />τί κι ας ελοχεύει ζήλεια. <br /><br />όπως και να' χει,<br /><br />κανείς δεν πρόκειται να σε πάρει από το χέρι<br /><br />για να&nbsp; αποδείξεις το αντίθετο.<br /><br />μπορείς;<br /><br />τί περιμένεις;<br /><br />γιατί <i>αυτό</i>&nbsp; είναι ευχή και κατάρα.<br /><br />οπότε&nbsp; οφείλεις να μην ξεχνάς την χαρά, πλάι στον φόβο της έκθεσης.<br /><br />είναι πρώτα δικά σου.<br /><br />και τα δύο.<br /><br />τώρα, ψάξε να βρεις τα πόδια σου.<br /><br /><br /><br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7271674975978466871?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-30886144259219766912010-11-18T00:11:00.007+02:002011-04-28T09:22:40.908+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: right;">ξέρεις, η αρμονία κρύβεται και στα λάθη. </div><div style="text-align: right;">εκεί, στις ολόδικες ενοχικές σου αλήθειες.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">να'χεις λοιπόν τόπους να επιστρέφεις,</div><div style="text-align: right;">τέτοιους, μακριά από την συνήθεια της μέρας.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">κι όταν μάθεις να&nbsp; αναιρείς τα&nbsp; <i> μέσα</i> βολεμένα</div><div style="text-align: right;">αισθάνεσαι στο κέντρο σου ισορροπία.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">τί που συνήθισες να βλέπεις το κάδρο στο φόντο,</div><div style="text-align: right;">απλώς εστίασε στα καθαρά των ματιών. </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">βλέπεις, είναι ευθύνη οι φευγαλέες εικόνες,</div><div style="text-align: right;">ειδικά όταν έχουν διάρκεια συμπυκνωμένη.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">το θέμα είναι πού και πώς επιλέγεις να τις ξοδέψεις</div><div style="text-align: right;">ή μήπως σ' έμαθαν να θυμάσαι μόνο στατικά ;</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3088614425921976691?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-2299439752317342422010-10-22T21:07:00.003+03:002010-10-23T09:57:46.464+03:00<div style="text-align: justify;">Κρίσεις. Από αυτό της κριτικής. Είχα σχεδόν πειθαρχήσει τον&nbsp; εαυτό μου, λες και χρωστούσα από κάτι στον κόσμο όλο, ότι πρέπει ή καλύτερα ότι επιβάλλεται να κατανοώ&nbsp; και να δικαιολογώ συμπεριφορές. Ειδικά&nbsp; αυτές της ντουλάπας. &nbsp;&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπορεί να είναι μικρά , μεγάλα ή ασήμαντα&nbsp; εκείνα που μπορεί να με ενοχλήσουν πάνω σε μια κατάσταση ή σε κάποιον. Τότε ευθύς έστυβα&nbsp; το μυαλό μου για να βρω πρώτα σ' εμένα το σφάλμα. Πάντα έβρισκα κάτι. Κι αν ήταν πράγματι κενό, συνέχιζα να μου στερώ ανάσες. Τί βλάκας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παράξενα που ήταν τότε τα μελοδράματα, τα θυμάμαι όλα, ένα προς ένα. Περπατούσα ασθματικά χωρίς να έχω ιδέα για το ποια είναι ακριβώς η δουλειά του κέντρου βάρους. Χαμογελώ περισσότερο από τότε που άρχισα να εκθέτω και μην παζαρεύω τις αδυναμίες μου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Λες μια κουβέντα κι ύστερα επουδενι δεν θες&nbsp; να ακούσεις μια ακόμη. Όμως οι σχέσεις χτίζονται&nbsp; στον διάλογο, όσο κι αν αγαπάς τους βαρύγδουπους μονολόγους.&nbsp; Κι αν καμιά φορά δύναμαι να χαρίζω σιωπές, το λιγότερο που μπορεί να επιθυμώ&nbsp; είναι να βγαίνει&nbsp; που και που ο σκασμός από τα χείλη. Χωρίς περαιτέρω επισημάνσεις και σάλια. Πότε ζήτησες τελευταία συγνώμη;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και μη μου πεις όχι, μεγαλώνουμε στην ίδια κοινωνία που μαθαίνει να χτίζει ταυτότητες πάνω σε αρνήσεις. Φτάνει μωρέ.&nbsp; Το καλάμι μου μπορεί να το έχω παρκάρει, αλλά&nbsp; τώρα τουλάχιστον&nbsp; ξέρω ότι οι ανάγκες μου δεν είναι ετερόφωτες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γιατί το αστείο σ' όλη την υπόθεση είναι ότι νομίζουμε πως κατέχουμε απ' έξω κι ανακατοτά την εικόνα του τομαριού μας. Όχι,&nbsp; δεν είναι προπαίδεια. Τα μαθηματικά είναι χοντροκομμένα και συνήθως απόλυτα. Οι σκέψεις απλώς τυπικές κι οι άνθρωποι ευαίσθητοι.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-229943975231734242?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-17932796524216432662010-10-10T11:10:00.003+03:002010-10-10T13:39:48.375+03:00ο θυμός.<br /><br />ο θυμός είναι κάτι που στην αρχή διαθέτει γνωρίσματα λάβας στο τέλος γίνεται πέτρα.<br /><br />το μόνο σίγουρο είναι, ότι κάποια στιγμή στο χρόνο, θα'χει ανάγκη αποδέκτη .<br /><br />είτε σαν καλά σμιλεμένη πέτρα, είτε ακατέργαστος, αδρός κι εν δυνάμει επικίνδυνος.<br /><br />σήμερα, άφησα ένα βαρύ τσιμεντένιο κυβόλιθο, με κοφτερές γωνίες, να βρει τη δική του πορεία στον πάτο της θάλασσας.<br /><br />για να βαδίζω ξεκούραστα.<br /><br />αν όμως πάλι τον χρειάζεσαι στα υλικά σου, ξανασκέψου ότι το σώμα σου δεν είναι μόνο αποθήκη.<br /><br />το αντέχεις;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1793279652421643266?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-63313730939582056862010-10-07T04:05:00.003+03:002010-10-07T15:05:27.062+03:00Όσο μεγαλώνω, βλέπω περισσότερα.<br /><br />Αναπολώ που ήμουν μικρότερος, κι ας είμαι ακόμα νέος.<br /><br />Τότε που έχτιζα εμπόδια χωρίς να υπάρχουν κι έστηνα δράματα με το παραμικρό.<br /><br />Βλέπω περισσότερα κι ερεθίζομαι λιγότερο.<br /><br />Παλιότερα ο κόσμος με συγκινούσε πιο πολύ.<br /><br />Τώρα δεν τον εμπιστεύομαι όπως τότε.<br /><br />Διαισθάνομαι ότι μας σπανίζουν τα καθαρά βλέμματα.<br /><br />Εσύ τι βλέπεις;<br /><br />Τώρα, πως να φαντάζει το δικό μου;<br /><br />Νιώθω ότι όλα περιστρέφονται γύρω από στιγμιαίες καύλες.<br /><br />Δεν μιλάμε μωρέ.<br /><br />Έμαθα να ακούω και τώρα σα να θέλω να κλείσω τ' αυτιά μου.<br /><br />Τα μάτια μου, όχι.<br /><br />Αναζητώ καθημερινά την ησυχία.<br /><br />Στο παρελθόν δεν την επιδεχόμουν ούτε κατά διάνοια.<br /><br />Ησυχία και εικόνες.<br /><br />Δεν βαριέσαι.<br /><br />Ποιος νοιάζεται;<br /><br />Σιγά μην έφτασα στην αυτογνωσία.<br /><br />Απλώς, σκέφτομαι φωναχτά.<br /><br />Έμαθα να είμαι, περίπου, ειλικρινής με τα θέλω.<br /><br />Και τώρα που ψυχανεμίζομαι τον ορισμό τους στα μέτρα μου, έχασα την επιθυμία.<br /><br />Μάλλον έτσι πρέπει συμβαίνει στα καλούπια σας.<br /><br />Τώρα δεν θα πάρω.<br /><br />Ίσως κάποια άλλη φορά που θα περισσεύουν νύχια.<br /><br />Γιατί οι δαίμονες, είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6331373093958205686?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-80782178874646899712010-10-05T02:12:00.001+03:002010-10-05T02:18:51.300+03:00μου υποσχέθηκες να ζούμε σε κατάφαση.<br /><br />θα μας περίσσευε η τελεία.<br /><br />τη ζωγράφισες ερωτηματικό.<br /><br />τρόμαξα.<br /><br />κοίτα!<br /><br />την διόρθωσα σ' ένα εξαιρετικό θαυμαστικό.<br /><br />τώρα πια,&nbsp; μας βρίσκω μόνο σε κώμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8078217887464689971?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-12510749866926749842010-09-26T14:02:00.001+03:002010-09-26T14:03:36.383+03:00<div style="text-align: center;"></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Μην κλέβεις απ' τα σώματα, φτιάξε δικά σου αρώματα.</div><br /><div style="text-align: center;">Άοσμη μελαγχολία , η στερνή&nbsp; μας&nbsp; ευταξία.</div><br /><div style="text-align: center;">&nbsp;Έμεινες με τα μπουκάλια, να μετράς ζωές, πληγές και ζάρια.&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Έχω όμως στις σταγόνες,&nbsp; άγιες, θολές εικόνες,</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">να θυμάμαι τον λαιμό σου, πριν με βρει ο θάνατος σου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Τώρα, οι μικρές μας λέξεις,&nbsp; φως χαρίζουν στις προβλέψεις.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1251074986692674984?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-7781891682083837822010-09-18T02:31:00.003+03:002010-09-25T17:00:48.260+03:00<div style="text-align: center;">στις ευκαιρίες, δεν παρέχεται κάρτα αλλαγής.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">κι αν&nbsp; είσαι από αυτούς που τις νιώθουν&nbsp; δώρο,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">μην τολμήσεις να παζαρέψεις&nbsp; χρόνο.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">απλώς, σπατάλησε τον... </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">το λοιπόν, άσε τις εκπτώσεις να παραδοθούν &nbsp; στα ρούχα τους.</div><div style="text-align: center;">γιατί μόνο εσύ φοράς τούτη τη σάρκα .</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">έτσι, με τρόπο οικείο άρχισε να ψηλαφίζεις τα απόκρυφα.</div><div style="text-align: center;">μη φοβάσαι , είναι ο δικός σου. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">δικά σου και τα ευαίσθητα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">τι λες, μπορείς να γεμίσεις τον χώρο ανασαίνοντας;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">αλήθεια μπορείς;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">τώρα δείξε μου τις φλόγες.</div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b>θέλω.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-778189168208383782?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-44242317022192920262010-09-12T20:38:00.009+03:002010-09-25T17:06:05.215+03:00<div style="text-align: justify;">*Υπάρχει <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">κάτι</span> απροσδιόριστο στο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">αστικό</span> τοπίο αυτής τη περιόδου. Η ατμόσφαιρα&nbsp; του παραδίνεται και μετουσιώνεται σε κάτι ονειρικά παράξενο.<br /><br />*Η πόλη αυτή φοράει βερμούδα και μακρύ μανίκι. Μου χαρίζει ακόμα διαδρομές , σημεία και γωνιές να νιώθω. Δρόμους&nbsp; για να περπατώ και παγκάκια να σκέφτομαι.<br />&nbsp; <br />*Είναι η ίδια, που νωρίς τα πρωινά όλα της μαρτυρούν στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τις ώρες αιχμής βγαίνουν τα μαχαίρια κι ο αέρας λιγοστεύει. Τότε όλα μοιάζουν άναρχα και συνάμα τακτοποιημένα.<br /><br />*Στιγμές οι άνθρωποι αποκτούν&nbsp; πραγματικές διαστάσεις. Οι βρομιές δεν μυρίζουν&nbsp; και τα κακώς της κείμενα φαντάζουν &nbsp; πινελιές σε υφασμάτινο καμβά, για κάποιο λόγο που απλώς&nbsp; αγνοείς.<br /><br />*Μπορεί και&nbsp; με&nbsp; κουράζει , με ειρωνεύεται , με εκνευρίζει μα έχει κι αυτή τη μοναδική δυνατότητα μέσα από ασυνάρτητες&nbsp; διαδρομές&nbsp; να με ταξινομεί σε βαθμό αποστείρωσης .<br /><br />*Ξέρεις , έχει πλάκα γιατί στην ουσία είναι βρώμικη. Ένας ζωντανός οργανισμός που πασχίζει για το φαίνεσθαι. Αν την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">περπατήσεις</span> λοιπόν και καταφέρεις να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">της συγκεντρωθείς</span> , σίγουρα θα αντιληφθείς τη παθολογία των αντιθέσεων.<br /><br />* Αυτός ο μηδενισμός δεν είναι κατεδάφιση αλλά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">χαλιναγωγημένος</span> ρομαντισμός. Γιατί έχει κρυμμένο σινεμά , στενά πεζοδρόμια, θλίψη, ήχους αλλόκοτους, αδέσποτα, μαζί και μισά χαμόγελα. Παρέα&nbsp; τους, δέρματα ξεχασμένων πόθων, έρωτες, πάθη κι άστεγους μέσα σε σπίτια.<br />&nbsp;<b> </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4424231702219292026?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-27071566403826014552010-08-11T12:58:00.012+03:002011-08-12T15:17:57.035+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Γενέθλια... Εντάξει, δεν είναι και το καλύτερο μου. Ποτέ δεν ήταν... Να γιορτάζουμε δηλαδή που μεγαλώνουμε, ακόμα και μετά τα δεκάξι (;) Ή έστω τα δεκαοκτώ... Μέχρι εκεί. Τί τα θες τα πανηγύρια και τους ψυχαναγκασμούς της χαράς μετά το πέρας της ενηλικίωσης, δεν μπορώ να καταλάβω. Προτιμώ τις γιορτές, αυτές είναι πιο προσιτές και δεν κρύβουν τις καταπακτές του χρόνου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεγαλώνω ή&nbsp; γερνάω - τί δεν έκανα πέρυσι, τί θα κάνω φέτος, πού, πώς κι άλλα τέτοια εύθυμα. Είπαμε, σε τούτο τον πλανήτη, αν δεν ανήκεις στους πρωτόπλαστους ή έστω στους&nbsp; κλωνοποιημένους,&nbsp; όλοι οι υπόλοιποι&nbsp; έχουμε γεννηθεί κάποια στιγμή στο χρόνο, ιτς νοτ ε μπιγκ ντίαλ για το ανθρώπινο είδος. Γκέτ όβερ ιτ.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι λοιπόν, μιας κι έχω γενέθλια&nbsp; λέω να&nbsp; αντιταχθώ επισήμως στο καπιταλιστικό στερέωμα και να υψώσω ανάστημα απέναντι στην βιομηχανία του χάπι μπερδντέι. Δεν θα τα γιορτάσω (τουλάχιστον σήμερα). Τούρτες, λούτρινα, τρακαστρούκες, καπελάκια, λουλούδια, κουβαρίστρες, ψιλικά (όχι αυτό είναι απ΄ άλλο ρεπερτόριο), ειδικά διαμορφωμένα δώρα (από εσώρουχα και προφυλακτικά μέχρι και φωτιστικά δαπέδου / τί άλλο Χριστέ; ) , μπορούν να περιμένουν...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πέρασε ένας ακόμη χρόνος από 'κείνο το καυτό&nbsp; μεσημέρι της ενδεκάτης&nbsp; Αυγούστου του ογδόντα-επτά που βάλθηκα να σπάσω τα νερά της μάνας καταμεσής του σαλονιού. Βγήκα εύκολα λέει, μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Η στραταρίδα, η πιπίλα, το μπιμπερό, το ενδεικτικό, το απολυτήριο,&nbsp; το πρώτο φιλί, ο πρώτος έρωτας, οι πρώτες διακοπές μόνος σου, κι ένα σωρό άλλα πρώτα.<br /><br />Κάθε χρόνο ή καλύτερα κάθε επέτειος, κρύβει κι από έναν&nbsp; κυμαινόμενο εσώκλειστο απολογισμό. Αυτό είναι που μ' εκνευρίζει... Γιατί στο διαγωνιστικό αλκοολοποσίας παρέα με τους κοντινούς, τα πηγαίνω περίφημα...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν με ρωτήσεις τί ακριβώς σημαίνουν τα γενέθλια , θυμάμαι να&nbsp; σου απαντήσω:&nbsp; ξέγνοιαστα παιδικά πάρτυ, παιχνίδια με φίλους και λιχουδιές της μαμάς. Όμως από την άλλη πλευρά&nbsp; δεν&nbsp; είναι&nbsp; τίποτα περισσότερο από μια συνηθισμένη μέρα&nbsp; που τυγχάνει να αναγράφεται και στο πιστοποιητικό γέννησης μας. Κι αυτό, για να μην χάνουμε το μπούσουλα και το μέτρημα.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα αν εγώ μέσα στα πλαίσια αυτής της κοινωνικής σύμβασης δύναμαι να νιώθω δώδεκα , τριάντα ή εξήντα δύο κανέναν, πέραν ορισμένων εξαιρέσεων,&nbsp; δεν απασχολεί... Για όλους, από σήμερα&nbsp;&nbsp; είμαι ακριβώς εικοσιτριών (<i>και κάτι</i> / από αύριο).</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">&nbsp; Παράτα με σου λέω, δεν μεγαλώνω άλλο. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2707156640382601455?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-5856261313028912542010-08-06T12:18:00.003+03:002010-08-06T12:26:37.253+03:00<div style="text-align: justify;">Τα σπίτια. Πέντε χρόνια, εκεί.Διαμέρισμα&nbsp; είκοσι τρία. Μπαίνω βιαστικά στην πολυκατοικία. 2005 και έψιλον, ο κωδικός να ανοίξει η κεντρική είσοδος. Ο κωδικός μας έλειπε - όλοι τον ξέρουν. Εν έτη 2005 η κατασκευή της. Έξυπνο, ε; Όχι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ανεβαίνω βιαστικά τις σκάλες και κατευθύνομαι προς το σπίτι.Βγάζω κλειδιά κι είμαι σχεδόν&nbsp; έτοιμος να ανοίξω την πόρτα. Όχι. Δεν μένω πια εδώ. Η συνήθεια βλέπεις. Η συνήθεια. Απομακρύνομαι δειλά και&nbsp; χτυπάω το παραδίπλα φιλικό κουδούνι. Πέντε χρόνια, που λες. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι αν επιστρέψεις, να ξέρεις ότι&nbsp; ποτέ δεν θα γυρίσεις ίδιος. Αυτό σημείωσα βιαστικά και πρόχειρα.&nbsp; Θυμάμαι το μεσημέρι που άφησα εκεί μέσα τα κλειδιά κι έφυγα χωρίς να κλειδώσω. Ήταν τότε που ξεκίνησε η απεργία των βυτιοφόρων κι έσπευδαν όλοι να φουλάρουν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για αρχή στάθηκα κάπου στη μέση, μετά το περπάτησα πλακάκι προς πλακάκι, με τον τρόμο μήπως κι έχω ξεχάσει κάτι . Ήξερα καλά ότι ήταν άδειο, αλλά κουβαλούσε ακόμη κάτι δικό μου. Κάτι πολύ προσωπικό που δεν έχω ιδέα πως να στο εκμυστηρευτώ.&nbsp; Αναρωτιόμουν για το τί ακριβώς θέλω να κρατήσω και τί να πετάξω. Όμως ξεφορτώθηκα αρκετά.&nbsp; Κράτησα τα&nbsp; πιο ξεχωριστά.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπαλώματα από&nbsp; στόκο στα ντουβάρια και σκόνες στα πατώματα. Αυτά είχε τώρα σε πλεόνασμα. Κι όμως το ένιωθα- νιώθω ακόμα σπίτι μου. Εν τέλει είμαι σχεδόν σίγουρος ότι&nbsp; μυρωδιά του αέρα&nbsp; κάνει τη διαφορά , τίποτα άλλο. Έχω ήδη μετακομίσει κι απλώσει την πραμάτεια μου σε νέα ντουβάρια, είναι όλα εκεί, εγώ ακόμα ξένος κι αυτά με την σειρά τους άοσμα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για τους ανθρώπους, τους κοντινούς από κει μέσα, δεν θα σου κάνω καμία αναφορά. Αλλά με ενοχλεί που έχασα ή καλύτερα χάνω κάποιας μορφή οικειότητα&nbsp; με αυτή την γειτονιά. Ο ψιλικατζής, η ρακοσυλλέκτρια από την απέναντι, ο κύριος που μιλάει στα περιστέρια . Τα τσιγάρα ,&nbsp; το γάλα&nbsp; και&nbsp; η εφημερίδα πριν καν χαιρετήσω. Αυτά , ή κάτι τέτοια. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-585626131302891254?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-35631755470843356422010-08-01T03:21:00.005+03:002010-08-01T18:40:33.217+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Ε</b></span>κεί, στα&nbsp; χρόνια τα περασμένα. Εκεί δεν επιστρέφεις; Να δεις πόσο&nbsp; άλλαξες. Πόσο διαφορετικός άνθρωπος είσαι. Πόσο ίδιος;&nbsp; Ιππότης , μαρκησία, κάθαρμα, αλήτης ή πουτάνα αυτής&nbsp; της πόλης (;) Τί έγινες, μου λες; Τίποτα δεν σε γεμίζει , τίποτα δεν σε αδειάζει. Τί μπορεί να είναι αρκετό για σένα. <b>Τί;</b>&nbsp; Τί λες,&nbsp; κάνω λάθος , αγαπημένο μου, υπέροχο, ήλιθιο κι αψεγάδιαστο πλάσμα ;&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι δεν είναι ;<br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">Αντε τώρα,&nbsp; κόσμε ξεκαβάλα,&nbsp;</div>πριν βγουν οι ρίζες στην επιφάνεια και σε πνίξουν.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3563175547084335642?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-56542836337802104932010-07-15T16:00:00.002+03:002010-07-30T13:40:57.680+03:00<div style="text-align: justify;">Αναζητώντας την πίστη σου στο χαμένο χρόνο, το μόνο που μπορείς να διεκδικήσεις είναι το έλεος της μπαταρίας του. Διαδικασία εξαιρετικά βαρετή κι ανόητη, γιατί απλά ανατροφοδοτείται συνεχώς με ή χωρίς εσένα, από μια κοινωνική φόρμα που σου επιτρέπει να παίζεις μέσα στα όρια της ελαστικότητας της.</div><div style="color: red; text-align: center;"><br /><br /><br /><b style="color: #444444;">Μέχρι εκεί.</b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">Σε κάθε άλλη περίπτωση, που επικαλείσαι αλλαγές στην δομή της, σε ονομάζει και συνάμα αντιμετωπίζεσαι σαν απειλή για τη συνοχή του ηλεκτρικού της κυκλωματος . Μέχρι να γίνεις ασθενικός με τη ζωή σου. Σίγουρα μπορείς να την ξεράσεις - αλλά να θυμάσαι , σφάλμα μου , ότι χωρίς αυτή δεν υπάρχεις.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5654283633780210493?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-30026315253340964482010-07-11T04:37:00.004+03:002010-07-11T04:43:42.884+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Π</b></span>ροσέχω τις λέξεις. Αυτό είναι το πρόβλημα.Τις προσέχω με πατρική ευλάβεια. Νοιάζομαι για τις ρίζες και την ταυτότητα. Ο ήχος τους είναι πάντα η αρχή της ιστορίας. Της κάθε ιστορίας. Δεν με νοιάζει τόσο η σημειολογία, αλλά το πως μπορούν ταιριάζουν μέσα σε προτάσεις κι αν αναπνέουν σωστά στη θέση που' χουν. Βασικά, με απασχολεί το πως ακριβώς βρέθηκαν και κατέληξαν προς χρήση.<br /><br />Άλλες μεγαλεπήβολες που ορθώνουν μόνες τους ανάστημα, αυτές τις ανεξάρτητες, ποτέ δεν τις συμπάθησα. Με τρομάζουν. Περισσεύουν οι μικρές, αδιάφορες δευτερεύουσες μα απαραίτητες. Ή κάτι άλλες ξενικές και παράξενες. Εκείνες δύναται να μου χαρίζουν σχεδόν πάντα το κλειδί για το νόημα. Αν υπάρχει νόημα...<br /><br />Αλλά, τί πιο γεμάτο απ' τις καθαρές γραμμές και την ησυχία ενός προσώπου; Συγχώρα με, ξέχασα ότι στους συνδέσμους και στα κόμματα ελοχεύει το αλφάβητο. Γιατί με τρομοκρατεί το θαυμαστικό<span style="font-size: large;"><b>!</b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3002631525334096448?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-75962631205743491732010-07-10T22:08:00.013+03:002010-07-11T04:10:59.691+03:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><b>η </b>δ<b>ίψα, </b><span style="font-size: large;">αυτή που μας</span><b> ε<span style="font-size: large;">νώνει</span>.</b></span></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object height="285" width="500"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pF4P2E-wcN4&amp;hl=en_US&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/pF4P2E-wcN4&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="285"></embed></object></div><br /><br /><br /></div><div style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i>το <span style="font-size: large;"><b>φ</b></span>ως του ήλιου π<span style="font-size: large;"><b>ω</b></span>ς χτυπούσε τη ματιά σου<br />τα όνειρά μου είχα αφήσει σ<span style="font-size: large;"><b>τ</b></span>ην κ<span style="font-size: large;"><b>α</b></span>ρδιά σου.</i></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-large;"><b><br /></b><b></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7596263120574349173?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-47104168020124823732010-07-03T18:04:00.012+03:002010-08-01T18:40:57.407+03:00<span style="font-size: large;">&nbsp;</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Τ</b></span>ην καλύτερη μας εκδοχή. Αυτή&nbsp; απωθούσα, παρόλο που μαζί της ερεθιζόμουν<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">.</span> Αυτό. Ήσουν ακριβώς, όπως έπρεπε. Ένα κτήνος που έμοιαζε άνθρωπος. Ο πιο γλυκός. Ήμουν κι εγώ εκεί, στο συγχρονισμό. Κοίταζες το ρολόι,&nbsp; μετά μπήκα μέσα σου. Άρχισα να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">καταστρέφομαι</span>. <b>Πιο</b> δυνατά. Πιο <b>άγρια</b>.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Ν</b></span>ιώσαμε ζώα σε σκιές ανθρώπων. Με ερεθίζει η ομορφιά της ψυχής&nbsp; σου. Ύστερα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">γνωριστήκαμε</span>.</div><br /><span style="font-size: large;"><b>Π</b></span>ια, πουθενά δεν σε αναγνωρίζω. Ως εδώ, μου είπες. Θα χαθούμε στα πλήθη. Δεν&nbsp; μου φτάνει, σου απάντησα κι έτρεξες ευθύς να πιέσεις το καζανάκι. Κοίτα, δεν έχω άλλα υγρά για σένα! Έλα&nbsp; μάτια μου, να σου χαρίσω ένα φιλί στο μέτωπο <br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Β</b>ιάσου,</span> φεύγουμε<b>.</b></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: right;">Θα σου διαβάσω παραμύθι.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4710416802012482373?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-28418756929121728412010-07-01T22:34:00.012+03:002010-10-29T02:05:58.769+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Η </b></span>Αθήνα μάλλον είναι μια μικρή πόλη. Το 'χείς νιώσει κι εσύ, έτσι; Εμφανίζονται ακριβώς εκεί που δεν το περιμένεις. Τεσπα, ας μην σου μιλήσω για την τυχαιότητα και τις συμπτώσεις, αφού μπορεί να με προκαλεί κι από μόνη της.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Θα σου πω όμως για τους ανθρώπους. Τους ανθρώπους που συναντάμε έξω.Αυτές τις γνώριμες φάτσες που μοιραζόμαστε τα πολλά του μαζί, χώρια. Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, όμως μπορώ να πιστεύω ότι δεν βλέπω ακόμα ζωντανά φαντάσματα. Μοιραζόμαστε παραπάνω από ένα μαγαζιά, για καφέ, για ποτό, για φαγητό. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τα λέμε συνήθως κάπου στο κέντρο ή περιμετρικά. Πάμε μαζί θέατρο, μαζί και στις μουσικές σκηνές. Σίγουρα σε συναυλίες, σε κάτι ξεχασμένα θερινά ή σ' αυτά τα κλασικά αστικά πανιά. Δεν σε ξέρω, μα σε βλέπω. Και σε εκθέσεις και σε ποικίλα φεστιβάλ. Αμέ. Υπάρχεις οκλαδόν σε πεζούλια και παγκάκια. Βλέπεις σκοντάφτουμε σε κοινό πλακόστρωτο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διεκδικούμε πράγματα μέσα στο ίδιο χώρο, φλερτάρουμε παραδίαπλα, γελάμε, κλαίμε, λυπόμαστε, παραδίπλα κι αυτά. Χαζεύουμε τις βιτρίνες στους ίδιους δρόμους και ξεχνάμε την αίσθηση του χρόνου μέσα στα βιβλιοπωλεία. Μάλλον ακούμε και τις ίδιες συχνότητες στο ραδιόφωνο. Μάλλον.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Βάζω στοίχημα ότι θα έχεις φωτογραφική στην τσάντα σου, κατά πάσα πιθανότητα θα φοράς all starάκια και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα κουβαλάς κάποιο gadgetομηλο γνωστής εταιρίας στις τσέπες σου. Έχεις λίγο ή πολύ μυωπία , κάποιο διάστημα πριν μεγαλώσεις θα σε φώναζαν και νερντ. Χμ;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μετά , έπεσες με τα μούτρα στην κουλτούρα και τις τέχνες για να ανακαλύψεις την ανυπαρξία τους.Έμεινες στα βήματα έκφρασης για να μπορείς να πιάνεις τη συγκίνηση ακατέργαστη .Δεν συμπαθείς τις ταμπέλες, ειδικά πάνω σου. Παλιά θα ήσουν ενοχικός , δηλαδή ακόμα θα είσαι αλλά τα πας καλύτερα.Τα παραπανίσια κιλά του παρελθόντος που τα πας; Τι, εσύ δεν είχες ;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κοίτα να δεις ότι κάτι ήθελα να πω γι 'αυτους τους ανθρώπους αλλά το ξέχασα. Είναι μάλλον που θα με ξέχασαν κι εκείνοι στην έξοδο. Έστω μέχρι την επόμενη τυχαία συνάντηση. Και που ξέρεις , ίσως μιλήσουμε.Που ξέρεις.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2841875692912172841?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-36017191799141251692010-06-29T15:14:00.006+03:002011-04-28T08:36:38.343+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">όμως ήθελα κάτι να μου ανήκει.</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">κάτι ολόκληρο.</div></div><div style="text-align: center;">διάλεξα&nbsp; ένα μπλε σχολικό τετράδιο.</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">χωρίς γραμμές.</div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">είχε αρχή , διακριτή μέση και τέλος. </div></div></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">του έδωσα όνομα, φυσικά&nbsp; του χάρισα κι έναν αριθμό.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">&nbsp;πενήντα σελίδες.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">πενήντα καθαρές σελίδες.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">και την πιο σπουδαία θέση στη βιβλιοθήκη μου. </div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">&nbsp; η μόνη μου εξουσία πάνω του , είναι αυτή του χρόνου η αλλοίωση.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">&nbsp;κάθε φορά λοιπόν που το πλησίαζα&nbsp;</div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">δεν είχα τίποτα σπουδαίο να χαρίσω.</div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">μόνο το απέφευγα , γενναία και διακριτικά.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">γενναία και διακριτικά τρομαγμένος.</div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">τώρα αποφάσισα&nbsp; να καταγράψω τους θησαυρούς,&nbsp;</div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">αλλά δεν βρήκα ούτε μια σελίδα να περισσεύει.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">καμία.</div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">μόνο το πλαστικό εξώφυλλο απέμεινε.</div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">&nbsp; κι αυτό χωρίς ετικέτα.</div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;">&nbsp;ιμπεριαλιστικό πράγμα είναι ο χρόνος.</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;">τίποτα δεν μπορεί να του ανήκει, τα όλα για να&nbsp; κυριεύει. </div></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;">κι αυτός χωρίς ετικέτα.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3601719179914125169?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-19798644728313036272010-06-28T15:04:00.006+03:002010-06-28T15:20:19.880+03:00<div style="text-align: justify;">Κ<i>άπου πολύ συγκεκριμένα στο ανθρώπινο σώμα υπάρχει το κέντρο βάρους, όταν αυτό μετατοπίζεται παραπάνω </i>μαθαίνουμε να ζούμε με τον φόβο και τον πανικό<i>.&nbsp;</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχω ένα θέμα , εδώ και χρόνια σχετικά με τους αποχωρισμούς. Όχι μόνο τους κατά κόσμο ζωντανούς αλλά και τους άλλους .Εκείνους που δίνουμε εμείς φύση και υπόσταση σε πράγματα και συνήθειες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Στην πρώτη περίπτωση, πότε δεν μπόρεσα να καταλάβω&nbsp; ποιος από τους δύο βρίσκεται σε καλύτερη θέση. Αυτός που μένει πίσω παρέα με όλα εκείνα&nbsp; τα σημεία αναφοράς να του κεντρίζουν το καμπανάκι της ενθύμησης ή ο άλλος που είναι&nbsp; μακριά και δύναται μόνο αναπολεί. Ποιος;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η<i> μνήμη δικλείδα είναι και δεν έχει ασφάλεια. Σίγουρα μπορούμε να είμαστε και ζώα που διαθέτουν κατά περιόδους το&nbsp; αίσθημα αυτοσυντήρησης.</i>Ο χρόνος. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο ένας αλλάζει παραστάσεις , κλίμα και ζωή. Θυμάται , αλλά είναι και ενθουσιασμένος. Σα παιδί που σέβεται το παιχνίδι&nbsp; του, έχει ένα σωρό&nbsp;&nbsp; πράγματα να περπατήσει. Να βρει τον εαυτό του σε καινούριο έδαφος.Αυτή είναι η πολυτέλεια της φυγής. Το <i>άλλο</i> τοπίο και οι ριζικές αλλαγές. Ο αέρας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σίγουρα στην αρχή ο πρώτος περνάει δύσκολα. Μένει με <i>φαντάσματα </i>. Η δύναμη της συνήθειας είναι&nbsp; φυγόκεντρο&nbsp; φορτίο που προσπαθεί&nbsp; να ισορροπήσει μέχρι να βρει&nbsp; ξανά την πορεία και τον ρυθμό του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έτσι δεν είναι οι σχέσεις; Μια ακαθόριστη τροχιά,&nbsp; <i>ένα σύνολο&nbsp; σημείων από τα οποία&nbsp; περνάμε μαζί κατά τη διάρκεια της κίνησής μας</i>. Κινούμαστε και χορεύουμε σε ζευγάρια ή κυκλικά. Διασκεδάζουμε, γελάμε, αλλάζουμε χέρια, πατάμε ο ένας τον άλλον, κουραζόμαστε, σταματάμε, ξαναρχίζουμε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αν ήμουν λίγο περισσότερο μοιρολάτρης θα πάσχιζα να σου δώσω νικητές. Όμως ξέρουμε κι οι δύο πως τα πράγματα ποικίλουν. Δεν γίνεται να είσαι κτητικός με ανθρώπους ή μάλλον εγώ δεν μπορώ.Βασικά δεν γίνεται, παρεκκλίνει της υγείας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η περιουσία του καθένα ορίστηκε να έχει κοινό παρονομαστή με όλων των άλλων. Κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνος τους και κανείς δεν θα ζήσει για πάντα. Μόνο ποιοτικές είναι οι διαφορές μας. Αδιάφορες ποιοτικές που τις προσεγγίζουμε με τα καλύτερα μας υλικά. Γιατί μπορούμε να είμαστε άνθρωποι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Κι αν όχι ασφυκτικά κοντά μας, πάντα μέσα, δίπλα και τριγύρω. Εκεί φυλακίζουμε την ομορφιά&nbsp; τους. Γιατί σ΄αυτό τον κόσμο είναι προνόμιο το να μπορείς να θυμάσαι όσα σου έμαθαν να νομίζεις ότι πρέπει να ξεχνάς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1979864472831303627?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-32989331218451656302010-06-24T21:19:00.002+03:002010-06-24T21:19:20.839+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: 130%;">Όταν</span> καταθέτεις ευθέως την ασχήμια σου στα μάτια των άλλων , ρισκάρεις. Ευτυχώς οι πορσελάνες είναι φτιαγμένες και για να σπάνε. Κάθε φορά λοιπόν που μαζεύεις τα σπασμένα να θυμάσαι πως η οποιαδήποτε διαχείριση , δεν δύναται να περιορίζεται σε μασκαρέματα , περιστασιακά αστεία ή γελάκια. Ή δέχεσαι το κόστος , μαζί και τον όγκο, ή όχι.</div><div style="text-align: justify;"><br />Το να μπορείς να κοιμάσαι με την ειλικρίνεια αυτών που δε λες , συνήθως δεν οδηγεί πουθενά. Έτσι νομίζω. Ζηλεύω τα πρακτικά μυαλά. Αυτά που μπορούν να ελίσσονται χωρίς να επηρεάζονται από τη συγκίνηση. Καμιά φορά πιστεύω πως ευτυχώς υπάρχει και κόσμος που δεν παίρνει, συνειδητά ή μη, χαμπάρι. Είναι αξιοπερίεργη η συναισθηματική κατανομή του κάθε ανθρώπου.<br /><br />Δεν είναι εφικτό να τους πλάθουμε στα μέτρα μας. Κι αν φτάσεις ποτέ να πιστέψεις ότι μπορείς έστω να προσπαθήσεις , έρχεται σχεδόν πάντα κάτι για να σε διαψεύσει περίτρανα. Όπως γίνεται και με τις εικόνες. Αυτές που αντέχουν και μπορούν να ψεύδονται.<br /><br />Σήμερα όμως συνειδητοποίησα ότι οι φωτογραφίες, στον δικό μου κόσμο τουλάχιστον, είναι φτιάγμένες για να εγκλωβίζουν. Τίποτα δεν μπορείς να βιώσεις ξανά με τον ίδιο τρόπο. Τίποτα.<br /><br />Εξάλλου είναι βαρετές οι επαναλήψεις, έτσι δεν λένε; Τότε τι στο διάολο μου λείπει από αυτή τη σειρά;<br /><br />Κι αν στ' αλήθεια όλα βαίνουν καλώς τότε τι δουλειά έχει αυτή η λάβα στα μάτια μου; Στα λίγα , τα πολλά , μη μου καείς κι εσύ και μείνω μόνος.</div><div style="font-weight: bold; text-align: right;"><span style="color: #660000;">κλικ.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: black; font-weight: bold;">(χαμογέλα)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3298933121845165630?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-8887895012191151872010-06-23T15:15:00.002+03:002011-03-19T03:44:02.954+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 130%;">υγρά και υποσχέσεις</span> των ονείρων διαβουλεύσεις<br />ζουν την ιστορία στη δική τους εξορία<br />κι έχουν στόχο τις ελπίδες που χαρίζουν οι πατρίδες<br /><br /><div style="color: #666666; text-align: right;">(<span style="font-weight: bold;">μετά κατεβάζεις διακόπτες</span>)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-888789501219115187?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-37376971073023192652010-06-19T09:57:00.016+03:002010-06-23T21:40:05.464+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TBxreoIPc_I/AAAAAAAABJQ/qz28X9TOStQ/s1600/pt_9a.png"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δεν συμπαθώ τα καράβια. Κι ας μου τρέχουν συχνά , πυκνά. Κι ας τα ξέρω απ΄έξω ή ανακατωτά , ειδικά αυτά της γραμμής προς το νησί. Δεν μπορώ να κοιμηθώ , ούτε στο κατάστρωμα , ούτε σε καμπίνα. Μια και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">δυό</span> , δεν γίνεται σου λέω. Πως το λένε , δεν μου συμβαίνει.<br /><br />Ακόμα και τώρα που σου γράφω, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">μεσοπελαγα</span>, νιώθω <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">σα</span> ψάρι μέσα σε καζανάκι. Σε δυο ώρες πιάνουμε λιμάνι. Να μην έπινα και σκέτο τον καφέ θα τα πιο ωραία, έστω για το στομάχι μου.<br /><br />Που λες , δεν τα συμπαθώ. Με κουράζουν ή καλύτερα με αγχώνουν. Είμαι πιο πολύ του προορισμού, δεν τις επιπλέω αυτές τις πορείες που κρύβουν από κάτω βαθιά νερά. Αυτό . Βουλιάζω ή κάτι τέτοιο.<br /><br />Προτιμώ τον αέρα, ακόμη και η απουσία του είναι πιο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">συναρπαστική.</span> Παρότι τα λιμάνια τα νιώθω αλλιώς. Τα καράβια όμως όχι. Κρύβουν μυρωδιές αλλόκοτες, νοσταλγία, εύκολους απολογισμούς και παγίδες.<br /><br />Σχεδόν όλα τα αεροδρόμια τα βρίσκω ψυχρά κι απωθητικά , τόσο - όσο τους επιτρέπει η αυστηρά χρηστική τους ύπαρξη. Καμία συναισθηματική εμπλοκή , αυτό μ΄αρέσει πάνω τους.<br /><br />Πετάς κι όλα αλλάζουν γρήγορα, χρόνος, διάθεση, θερμοκρασία, άνθρωποι, όλα. Χάνεται η σκέψη και πριν προλάβεις να τ' αντιληφθείς ανάβει το κόκκινο λαμπάκι που σε προτρέπει να ασφαλίσεις τη ζώνη σου γιατί είμαστε έτοιμοι για προσγείωση.<br /><br />Τα άλλα της θάλασσας , έχουν το χρόνο σύμμαχο. Κυλά τόσο αναπάντεχα, μαζί κι απελπιστικά που με πιάνω κάθε φορά να βγάζω το ρολόι απ' τη θέση του , μόνο και μόνο για να μην συνειδητοποιώ κάθε τρεις και λίγο πως κατευθυνόμαστε πιο αργά κι από καθυστέρηση.<br /><br />Παλιότερα εν πλω, έβλεπα ταινίες με τη σειρά ή διάβαζα. Μέγα κακό, αν είσαι έστω και λίγο ψυχαναγκαστικός σιγά μη δεν το επενδύσεις με το πιο ακατάλληλο για τη δεδομένη στιγμή. Τώρα πλέον αρνούμαι πεισματικά. Δηλαδή...<br /><br />Ψέματα, μερικές αράδες τις διάβασα, δεν άντεξα. Μόνο για τον Αντρέι και τις αδερφές του κράτησα κάτι σημειώσεις και μετά σταμάτησα πριν προλάβω να εμπλακώ. Μόνο η μουσική μου μένει , αν και πάλι δεν φημίζομαι και για τα πιο εύθυμα ακούσματα. Βλακείες , εγώ διασκεδάζω κι έτσι , ό,τι και να λέτε. Δεν είμαι τόσο επιρρεπής. Στιγμές είμαι.<br /><br />Δεν ξέρεις πως μοιάζει να έχεις τάσεις φυγής τη στιγμή που έχεις ήδη φύγει. Άσε που δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Το στομάχι μου κόμπος. Τον λαιμό μου ας το αφήσουμε απ' έξω, για την ώρα. Το στομάχι μου.<br /><br />Όχι ότι στον αέρα αλλάζει κάτι, αλλά να, εκεί πάνω μπορώ τουλάχιστον να κοιμάμαι περισσότερο ξέγνοιαστα .Βασικά νομίζω ότι μπορώ, αυτό είναι το θέμα, αφού σχεδόν ποτέ δεν κοιμάμαι. Αλλά και πάλι, δεν γκρινιάζω. Τρομάζω, νομίζω γίνομαι ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ινσόμνιακ</span> ταξιδευτής. Λες να υπάρχει κανένας τέτοιος ήρωας;<br /><br />Είναι και το άλλο, στο ανέβα- κατέβα το οποίο μου ανακαλεί μνήμες παιδικές , όπως αυτές του λούνα παρκ . Έτσι το διασκεδάζω περισσότερο, σίγουρα καλύτερα. Ήρωας και λούνα παρκ δεν ταιριάζει, αφήνω τη δουλειά στο Μπομπ τον <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">μάστορα</span> ή έστω στην Ντόρα τη μικρή <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_6">εξερευνήτρια</span> . Ο Λυκούργος και η Καρολίνα τι να κάνουν άραγε;<br /><br />Από ψηλά τα πράγματα παίρνουν άλλες διαστάσεις. Αυτή της σμίκρυνσης η προοπτική κάνει τα πάντα να φαντάζουν απλά , ασήμαντα , ίσως κι αδιάφορα. Δεν εστιάζει το μάτι στα λάθη , απλά χάνεται στο μεγαλείο της μηδενικής γωνίας αφήνοντας πίσω τις τελείες. Δεν το '<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">χεις</span> ανάγκη. Κανείς δεν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">το'χει.</span> Φεύγεις και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">ξεφεύγεις</span> παρέα. Για όσο.<br /><br />Υπερβολές, είναι που ξέρω πως δεν επιδέχομαι πια αυτές τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">μεγενθύσεις.</span> Μεγαλώνω. Κι αν καμιά φορά προτιμώ τον απέραντο θαλάσσιο ορίζοντα στην ευθεία μου είναι γιατί πάντα στοιχηματίζω να γυρίσω πετώντας.<br /><br />Αυτά για τη ώρα, μέχρι να ανοίξουν οι μπουκαπόρτες/ <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">καταπακτές</span>, μετά ποιος νοιάζεται. Ο καπετάνιος , το πλήρωμα και η εταιρία θα χαρούν να μας ξαναδούν σύντομα.<br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">Αμ</span> δε...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3737697107302319265?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-43068165631738861022010-06-18T00:46:00.011+03:002011-03-19T03:45:25.859+02:00<div style="text-align: center;"><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uzM6JNp8Hww&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uzM6JNp8Hww&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><br /><span style="font-size: 130%;"><br /></span><br /><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">Χ</span>αμηλός προβολ<span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">έ</span>ας<br />σαν κερί που ' χει λιώσει<br /><div style="text-align: right;">η πα<span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">ρ</span>άσταση απόψε<br />πόσο αργεί να τελειώσε<span style="font-size: 130%;"><span style="font-weight: bold;">ι</span></span>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4306816563173886102?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-35682562557378790092010-06-12T03:02:00.018+03:002010-06-23T21:40:50.578+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TBLgEeJxTpI/AAAAAAAABIw/3LokpF4cle4/s1600/George_Karelias_Sons.jpg"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Ό</span>ταν έφευγα , έφευγα. Έτσι γίνεται πάντα, μένω για πολύ καιρό μέχρι να πω <span style="font-style: italic;">φτάνει τώρα.</span> Τότε μαζεύω τα πιο ωραία κομμάτια, τα τοποθετώ σε κουτιά και μετά φεύγω , αφού πρώρα βεβαιωθώ ότι πρόκειται να είναι άρτια και καλά σφαλισμένα <span style="font-style: italic;">στο εκεί </span>που βρίσκονται. <span style="font-style: italic;">Ακούμπησε το χέρι της στο στήθος και πρόσταξε να βγάλει ό,τι αρνητικό είχε μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια. Έκλαιγε με λυγμούς και για ώρα. Πιο πολύ. Πιο δυνατά.</span><br /><br />Λέει, να σκεφτώ ανθρώπους που δεν συμπαθώ. Ήταν αρκετοί και δεν ντρέπομαι<span style="font-style: italic;"></span>. Με προέτρεψαν να φέρω στο μυαλό μου φάτσες που τους κρατάω κακία ή κάτι αρνητικό . Δεν βρήκα καμία. Ίσως μία. Αλήθεια καμία, όχι γιατί δεν μπορώ ή δεν θα μπορούσα να έχω , αλλά επειδή με πιάνω τόσο εγωιστή που μετά από λίγο παρακάμπτω ακόμα και την ίδια τους την ύπαρξη.<span style="font-style: italic;"> Κλάψε κι άλλο. Έλα , βγάλε το, έχεις πολύ ακόμη.<br /><br /></span>Με ενημέρωσαν προχθές ότι μπορώ να ακούω σωστά και ότι σκέφτομαι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">συγκροτημένα</span>. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">Αστείο.</span> Πήγαινε κάπως έτσι και με τόνο θυμωμένο : <span style="font-style: italic;">Μπορούμε να μιλάμε με τις ώρες, αναλύουμε το αγαπημένο μου θέμα από χίλιες </span><span style="font-style: italic;" class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">δυό</span><span style="font-style: italic;"> σκοπιές, ιστορικά, κοινωνικά, ψυχολογικά κι ένα σωρό ακόμα </span><span style="font-style: italic;" class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">παπαριές</span><span style="font-style: italic;"> και στο τέλος της κάθε κουβέντας με κάνεις να σκέφτομαι ότι δεν σου πήρα πάλι λέξη προσωπική. </span><span style="font-style: italic;">Μου τη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">σπας</span></span><span style="font-style: italic;">.</span><br /><br />Πως γίνεται να μην μιλάς για σένα , ρώτησε. Δεν είναι το αγαπημένο μου θέμα εδώ και πολύ καιρό, απάντησα. Βαρετό και άσκοπο, δεν βρίσκεις; <span>Υπάρχουν τόσα άλλα.</span><span style="font-style: italic;"> Πιέζει το στήθος με δύναμη και κάνει μαλάξεις. Δεν αναπνέει. Ένα , δύο , Τρία , Δέλτα- ... -Δέλτα</span>. Δηλαδή ποια είναι τα αγαπημένα σου θέματα; Αυτά που με συγκινούν. Γιατί με προσέχεις τόσο; Με συγκινούν οι χειρονομίες σου. Τι εννοείς; Δεν ξέρω πως να στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">έξηγήσω.</span><br /><br />Ένα , δύο , Τρία... Για να κάνεις χρήση του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">απιδινωτή</span> θα πρέπει να υπάρχει ελάχιστος παλμός. Η ευθεία γραμμή στο μόνιτορ είναι κινηματογραφικό ψέμα. Βρέθηκα χθες στα επείγοντα κάπου στη Μεσογείων. Ξέρω πως δεν είμαι το κέντρο του κόσμου και στιγμές συμβαίνει να μην είμαι ούτε του δικού μου. Ξέρεις, ενίοτε μ' ενοχλεί ενώ άλλες φορές το απολαμβάνω κιόλας .<br /><br />Στιγμές. <span style="font-style: italic;">Ξεψύχησε</span> ένας στο ασθενοφόρο ακόμα , την ώρα που έφευγα. Μετά έπινα την μπύρα μου στη <span style="font-style: italic;">Μαβίλη</span> και χάζευα το καινούριο πακέτο τσιγάρων. <span style="font-style: italic;">Και χρυσό και κασετίνα. </span>Συζητώ κάτι πολύ συγκεκριμένο και επαναλαμβάνω πως ναι , <span style="font-style: italic;">δεν γίνεται να ευχαριστείς όλο τον κόσμο. Δεν είναι εφικτό.</span> Ξεψύχησε ένας νέος μέσα στο ασθενοφόρο την ώρα που έφευγα. <span style="font-style: italic;">Τότε μίλα μου γι' αυτά που σε συγκινούν. </span>Ίσως κάποια στιγμή , τότε που δεν θα με νοιάζει να χάνω το συναίσθημα.<br /><br />Έφυγε κάποιος νέος χθες και η μάνα του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">σπάραζε</span> δίπλα στην πόρτα του ασθενοφόρου. Άνθρωποι είμαστε μωρέ. Τι να σου κάνουν και οι<span style="font-style: italic;"> Θείες</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">χαιρετούρες</span> , σωπαίνουν όταν σταματά η καρδιά να χορεύει. Χθες ξεψύχησε ένας μπροστά στα μάτια μου , μετά έκανα βόλτα με τ' αμάξι στο Χολαργό , κατέβηκα στη Μαβίλη , παρήγγειλα την αγαπημένη μου μπύρα και αγόρασα τσίχλες από το περίπτερο φεύγοντας.<br /><br /><div style="text-align: right;">Η μάνα του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">σπάραζε.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3568256255737879009?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-69220005610743583002010-06-08T20:47:00.010+03:002011-04-28T08:38:49.483+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TBLrG_MDc2I/AAAAAAAABI4/nghjRBDv9J4/s1600/hurry1.gif" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><span style="font-size: 100%;"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">εκεί που οι αράδες επιπλέουν ,</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">ταξίδι να με πας...</span></span></div></span><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;">να φύγουμε και να 'ναι , σαν να μ΄αγαπάς .<br /></span></div></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: 100%;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">σε στίχους μη με βρεις ,</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">μην με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">σκορπάς</span> , δεν θα με δεις.</span></span></div></span><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;"><span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">βιάστηκες.</span></span><br /></span></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;">δεν έχω λόγια πια για μας...<br /></span></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;">μόνο τη λήθη του εμείς ,που αναπνέει εκτενής ,<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;"><br />μέσα σ' εικόνες μαγικές ,του βίου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">εγχρωμές</span> ροές<br /></span></div></div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 16px; font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">βιάστηκες.</span> </span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: 100%;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 100%;">όλες αυτές ,</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;"> οι κινηματογραφικές </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">, </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">από σανίδια δανεικές ...</span></span></div></span><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;"><span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">βιάστηκες.</span></span><br /></span></div></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 100%;">έφυγα τώρα , βγαίνω στο τέλος , μοιράζω ζωγραφιές.<br /><br /></span><br /><div style="text-align: left;"><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><span style="font-size: 100%;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;"><span style="font-weight: bold;">δικές σου </span>, </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><span style="font-size: 100%;">άχρωμες <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5">κασέτες</span> βαριετέ.</span></span></div></span></div><span style="font-size: 100%;"><br /></span><span class="Apple-style-span" style="font-size: 100%;">κοίτα τους τίτλους , τελειώνουμε εδώ.</span><br /><div style="text-align: right;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 100%;">αντίο μωρό μου , δεν έχω ρεπό.<br /></span></div></div></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6922000561074358300?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-89343917110700710462010-06-05T21:25:00.019+03:002010-06-23T21:41:05.222+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAu5xyVGxRI/AAAAAAAABG4/S_e_r8YJqys/s1600/red_sofa.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;">Υπάρχει ένας καναπές. Ένας καναπές κόκκινος που τον νιώθω <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">σα</span> δικό μου. Είναι φαρδύς ,με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">γεναία</span> πλάτη και μας δένουν αρκετά. Ο κόκκινος καναπές που λες , είναι φιλοσοφία ολόκληρη. Είναι αυτό που κουβαλά βράδια , μέρες και απογεύματα ολόκληρα. Έχει πάνω σινεμά , γλυκά , κιλά καφέ και σίγουρα πολλές κουβέντες. Επεισοδιακά ξημερώματα , αγάπη , ίντριγκες , χορταστικούς ύπνους , υπερβολές μα και σημάδια... Τόσα πολλά , όσα μπορούν να χωρέσουν σε μια πενταετή πορεία. Οι βάσεις.<br /><br />Εκείνο το βράδυ , ήταν σχεδόν γιαπί το σπίτι τούτο , τα έπιπλα θα ερχόντουσαν την επόμενη εβδομάδα . Υπήρχε μια πράσινη μοκέτα , με κάτι μεγάλες μαξιλάρες δαπέδου, ένα τραπεζάκι του καφέ και στοίβες βιβλία στο πάτωμα. Ούτε φως είχε, ο ηλεκτρολόγος μας είχε στήσει όλους. Μόνο ένα φωτιστικό δαπέδου που μετά από λίγο καιρό τα φτύσε και για την ώρα δεν έχω ιδέα που βρίσκονται τα απομεινάρια του. Η αρχή.<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Σε ακούω" , </span> μου είπε και ανασύρω πως μιλούσαμε για πολλές ώρες εκείνο το απόγευμα μέχρι να μας συναντήσει το βράδυ και μετά σχεδόν το ξημέρωμα. Κάνω σφουγγάρι το μυαλό μου να θυμηθώ τι ακριβώς λέγαμε αλλά και πάλι δεν βγαίνει τίποτα. Είναι τόσα πολλά τα μετέπειτα που συνοχή και τάξη δεν υπάρχει στο ασθενικό μνημονικό μου. Ο δικός μου καναπές εκείνη την περίοδο ήταν μπλε, τώρα αυτός είναι μαύρος, έσπασε κάποιο βράδυ που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">παλιμπαιδίζαμε</span> , τότε στις αρχές. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Τί</span> θόρυβο έκανε, θυμάσαι;<br /><br />Είναι η δεύτερη μέρα που πάνω πακετάρουν. Πρέπει να πάω και νομίζω αρνούμαι πεισματικά. Οι διαδρομές διαγράφουν πορείες , άλλες ανοίγουν και άλλες κλείνουν βρίσκοντας με απόλυτα καλά με αυτή την εκδοχή. Για τους ανθρώπους όμως δεν ξέρω , φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως γυρίσουν κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό που δεν θα μαι εκεί τη στιγμή που αλλάζει και δεν θα έχω εύκαιρη την πολυτέλεια της ρήξης .<br /><br />Ξέρω πως δεν υπάρχει περίπτωση να χαθούμε ή κάτι τέτοιο. Έχω και ένα μωρό να βαφτίσω αλλά να... Είναι η αρχική κρυάδα. Ένα κεφάλαιο που λέγεται φοιτητική ζωή , λίγο πολύ κλείνει για όλους μας και είμαι τώρα πάνω στιγμή που τα μαζεύει κάποιος πρώτος. Είναι περίεργα και μεταβατικά. Το Παρίσι το λατρεύω . Δεν έχω ιδέα που θα με βρω μετά τον Σεπτέμβρη . Όμως στο Παρίσι θα '<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ρχομαι.</span><br /><br />Ο κόκκινος καναπές απ' όσο ξέρω θα φιλοξενήσει ζωές και όνειρα άλλων που βρίσκονται στην ίδια θέση , όπως εμείς πριν μερικά χρόνια. Σκέφτομαι όλες αυτές τις μέρες , σκηνικά και καταστάσεις που δεν χωράνε σε τούτη τη φόρμα και δεν αξίζει καν να αναφερθούν μόνο και μόνο για να μην χάσουν το παραμικρό από την αίγλη τους. Μαζί, σχεδόν πάντα σκηνοθετούμε ακόμα και το πιο πρόχειρο μαγείρεμα. <span style="font-style: italic;">Υπέροχα τα φασολάκια σας κυρία μου.</span><br /><br />Διαπιστώνω πόσο τυχερός είμαι. Αλήθεια τυχερός. Γιατί με τους ανθρώπους μου και πόσο μάλλον με <span>σένα , που μάλλον τώρα θα έχεις ήδη προλάβει να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">ξεκλέψεις</span> λίγο χώρο και χρόνο για <span style="font-style: italic;">"<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">ρέλα</span>"</span> , </span>μπορώ να μοιράζομαι αβίαστα ακόμα και την μιζέρια μου.<br /><br />Γιατί η τέχνη της συνύπαρξης διασταυρώνεται μόνο σε φευγαλέα βλέμματα που κανείς δεν μιλά γι' αυτά. Εμείς οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">δυό</span> νιώθω πως έχουμε αρκετά τέτοια κι ας μην μου 'ρχεται κανένα τώρα που γράφω. Παραδίπλα σου , με πιάνω πάντα σε κατάφαση. Κατάφαση ζωής.<br /><br /><div style="text-align: right;"><br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;">...α και κάτι ακόμα , <span style="font-style: italic;">ποτέ δεν πίστεψα ότι σταμάτησες να χορεύεις</span>.<br /><br /><div style="text-align: center;">Το αυτό.<br /></div></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;"> ξ</span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">έρεις</span> εσύ<br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8934391711070071046?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-48480339336766997742010-06-01T19:42:00.003+03:002010-06-01T20:15:51.460+03:00<div style="text-align: center;"><object width="520" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ta-Xd1QW9gc&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ta-Xd1QW9gc&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="520" height="385"></embed></object></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">α</span></span>γαπημένο μου σινεμά<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ε</span></span>ίναι και αυτό που σκηνοθετεί <span style="font-style: italic;">εκ νέου</span> μια πραγματικότητα ,<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">ό</span></span>ταν πλέον έχω ξεχάσει πως βίωσα την αντίστοιχη δική μου<span>.</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4848033933676699774?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-55186334007030974952010-05-31T09:44:00.013+03:002011-04-28T08:40:02.419+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TANeDqNKYzI/AAAAAAAABGg/BA4bIdiDTjo/s1600/3988371519_0bb87db637.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size: 180%;"><span style="font-weight: bold;"> Σ</span></span><span style="font-size: 130%;">την κοινωνική θεατρικότητα μας,</span></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">πρέπει να μάθεις να μην διαπραγματεύεσαι τον εαυτό σου.</div></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;"><br /></span><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">ή την περσόνα σου.</span> <span style="font-style: italic;">ή καλύτερα, το φάντασμα σου .</span></div></div></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Σε κάθε <span style="font-style: italic;">άλλη</span> περίπτωση <span style="font-size: 130%;">,καλώς ήρθες στον κόσμο τους </span><span style="font-weight: bold;">κομπάρσε</span>.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">Κρέατα δεν πουλάμε σήμερα.</span></div></div><br />Για την ώρα <span style="font-size: 130%;">θέλω ένα ζευγάρι νύχια </span>κι ας βγάλω πάλι τα μάτια μας.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;">Γιατί η άφιξη είναι ματαίωση,όταν προορισμός αιωρείται.</div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 130%;">Νυχοκόπτη δεν έχεις.</span></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: 180%;">Δεν έχω...</span></div></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 180%;">Kοίτα με ! </span>Θα επιστρέψω στο λευκό καμβά ,<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">με σκήπτρα αρχηγού να χάσω άοσμα και πρωταγωνιστικά.</div></div></div><span style="font-style: italic;"> </span><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">με εκτίμηση , <span style="font-style: italic;">ο εξόριστος του διπλωματικού μου στόματος.</span></div></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></div><span style="font-style: italic;"><br /></span><br /><span style="font-style: italic;"><br /></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5518633400703097495?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-42657692070595305122010-05-31T05:26:00.011+03:002010-06-23T21:42:04.676+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAMfNFOoTdI/AAAAAAAABGY/TscRI0OOe68/s1600/Broken-Glass-psd4315.png"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:180%;">κ</span><span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ανείς</span> δεν συγχωρεί τα σπασμένα όνειρα.</span><span style="font-weight: bold;"> </span>Όλα τα υπόλοιπα είναι εύθραυστα σημεία προς επιδερμική ανάγνωση. Μη με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">παρανοείς</span> , δεν είναι κακία. Πλέον μπορώ να μην τα συμπαθώ. Μαζί μ' αυτά κι εσένα. Όχι γιατί φταις , αλλά να... Δεν μου αρέσω ,αρκετά , δίπλα σου. Τώρα πες με αυτάρεσκο να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ξεμπερδεύουμε</span> απ΄αυτόν τον εφιάλτη.<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >ΞΥΠΝΑ.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4265769207059530512?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-76881766264617137482010-05-29T20:25:00.004+03:002010-06-23T21:42:45.394+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAFQxG6MfEI/AAAAAAAABGQ/jp4NXNqvvxU/s1600/468031_front_4.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:180%;">ό</span>ταν μπορείς να μιλάς ή καλύτερα να γράφεις για συναισθήματα, σημαίνει πως δεν σε απασχολούν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">πλέον</span> . Απλά συνεχίζεις να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">χορταίνει</span>ς , καταχρηστικά , με <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">εξηγήσεις .</span> Ακριβώς τη στιγμή που δίνει παράταση το φαντασιακό σου και αυστηρά , για όσο δύναται να αγγίζεις τις στάχτες.<br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Σειρά μετά έχει το λουτρό.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7688176626461713748?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-26654658508524676822010-05-28T21:25:00.012+03:002011-04-28T08:41:45.869+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAAQuyO6HLI/AAAAAAAABGI/ZUyl-dyZ390/s1600/nude-in-a-recession.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><div style="text-align: right;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAAOpjmAnQI/AAAAAAAABGA/79ZIsfPXnxc/s1600/bronze-nude-1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><div style="text-align: right;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/TAAOaWN3icI/AAAAAAAABF4/tU4F98YmJL8/s1600/bronze-nude-1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a></div><div style="text-align: right;">με σάρκες νηστεύω</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">για να μπορώ να παλεύω ,</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">πάθη και γύμνια</div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;">του έρωτα , τα παιδικά παιχνίδια...</div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">θεούς θα ορίζω</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">για να μπορώ να ψελλίζω</div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">πως κάποτε υπήρξα ,</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">μια δική σου, χαμένη παρτίδα.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;">το έδαφος λείο κι ο ορίζοντας σ' ευθεία.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;">κοίτα , τα πιόνια μαρτυρούν την πορεία.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">σ</span></b>΄ερωτεύτηκα...</div></div></div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div style="font-weight: bold; text-align: right;">ένα πάθος.</div><div style="font-weight: bold; text-align: right;">μια απέραντη γύμνια.</div><div style="font-weight: normal; text-align: left;"><div style="text-align: right;">το κορμί σου , δική μου πατρίδα.</div></div><div style="font-weight: bold; text-align: right;"><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;">σ΄ερωτεύτηκα.</div></div><div style="text-align: right;"><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2665465850852467682?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-84272124592333807402010-05-28T01:15:00.005+03:002010-06-23T21:42:54.410+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S_7xg7p0xqI/AAAAAAAABFw/hFk4gIINeHQ/s1600/coca-cola-light.jpg"><br /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S_7wRC5ieWI/AAAAAAAABFo/-qGV-yYw_GA/s1600/_naughty_child.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:180%;">the real happiness is such a -covered- drama thing </span>.<br /><br /><br />σε βολεύει;<br /><br /><br /><br />με βολεύει.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">βολευτήκαμε.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8427212459233380740?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-47193597931623539762010-05-27T23:02:00.014+03:002010-06-26T23:24:04.743+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: 130%; font-weight: bold;">Έ</span>χω ανάγκη να σε κλέψω. Πρώτα τη μυρωδιά σου. Σου' χω πει ότι μυρίζεις υπέροχα; Εκεί , εκεί κάτω απ' τον κρόταφο σου δεν μπορείς να φανταστείς πόση μαγεία κρύβεται. Θέλω και την γεύση σου. Θέλω να εγκλωβίσω στο χρόνο τη στιγμή που ανοίγεις κάθε πρωί τα μάτια σου. Σε θέλω στα λάφυρα . Να μπορώ και να σε βρίσκω σ' αυτά που δεν μου ανήκουν. Εκεί , να χάνομαι , με την υπόνοια πως ίσως κάποτε μ' αφήσεις να πολεμήσω για σένα. Όχι για το έπαθλο. Όχι. Επειδή μου υπάρχεις μόνο στα προσχήματα. Εκεί να με πας. Πόσο εγωισμό μπορεί να χωρέσει μια σάρκα , μου λες; Αυτά. Πόσο; Και δεν βγάζεις τσιμουδιά. Όμως τώρα θέλω να κλέψω και τα χείλη σου. Αυτο είναι το στοίχημα.</div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Tα χείλη σου.</span></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;">με <span style="font-weight: bold;">α</span>γάπη , ο <span style="font-weight: bold;">ε</span>χθρός σου.<br /><br /><br /></div><br /><br /><span style="font-size: 180%;"><span style="font-weight: bold;">|</span></span>τα ημερολόγια είναι αυτοκαταστροφή ,<br /><div style="text-align: center;">γιατί ανατρέχεις την πιο ακατάλληλη στιγμή. <span style="font-size: 180%;">|</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4719359793162353976?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-53943637133543908502010-05-27T04:12:00.005+03:002010-06-23T21:43:03.202+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S_3IU_CsR0I/AAAAAAAABFY/IcE8Z5_EfEo/s1600/leo_post2.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-size:180%;">|</span>δεν πρόκειται σχεδόν ποτέ να καταφέρεις κάτι ,<br /></div>αν έχεις πείσει πρώτα τον εαυτό σου για το ακριβώς αντίθετο.<span style="font-size:180%;"> |</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;" class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">αντέχεις</span><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;"> την πρόκληση;</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5394363713354390850?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-32859419975747673382010-05-25T15:37:00.011+03:002010-06-23T21:43:07.967+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S_vVLrbxwaI/AAAAAAAABDI/-wnPXeIjL00/s1600/%CE%BE%CE%BE.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;">Πριν χρόνια , δεν ξέρω πόσα αλλά σίγουρα αριθμούν πολλούς μήνες, άρχισα να παίζω ένα παιχνίδι. Αυστηρά προσωπικό και μάλλον εν αγνοία μου, ίσως κι όχι . Δεν ξέρω ακριβώς , οπότε μη με παίρνεις και πολύ στα σοβαρά. Να , πήγαινε κάπως έτσι , έπαιρνα αυτό το μέσα, ξέρεις...Πως ή όπως διάολο το λένε και το πατούσα με δύναμη , μπορεί και λύσσα στο πάτωμα ή κάτι τέτοιο.<br /><br />Χθες , ένα πλασματάκι που μετρά μερικούς μήνες ζωής , μου θύμισε πως είναι να γελάς με αναφιλητά . Πρώτα μου έδειξε. Μέτα προσπάθησα να το μιμηθώ αλλά δεν τα κατάφερα. Έκανε μια παύση , με κοίταξε στα μάτια και ξανάρχισε. Εκείνη τη στιγμή , που φάνηκε να διαρκεί με αιώνες σιωπής , ήταν σα να δήλωνε ευθέως και με θράσος πως δεν χρειάζεται να κάνω το οτιδήποτε.<span style="font-style: italic;"> Το έχεις , απλά άσε το να βγει , </span>αντηχούσε με δύναμη δέκτη στο κεφάλι μου. <span style="font-style: italic;">Δεν γίνεται να μην υπάρχει κι αυτή η βάση στα υλικά μας</span> , μαρτυρούσαν τα μάτια του. Έπειτα , συνεχίσαμε το δικό μας παιχνίδι για ώρα , μέχρι που πρόλαβε να υποκύψει στην αγκαλιά του Μορφέα και να κοιμηθεί κουρασμένος σιμά μου .<br /><br />Παραμένοντας ανάμεσα σε κουδουνίστρες και λούτρινα μαζί με μια υποψία φόβου μήπως και τον ξυπνήσω ,μου χαρίσε απλόχερα , για άλλη μια φορά την καλύτερη δυνατή έκβαση της ευτυχίας. Αυτή που δεν δύναται να χωρά σε τίποτε λιγότερο από ένα χαμόγελο. Τόσο καθαρό. Τόσο, <span style="font-style: italic;">εκεί</span>.<br /><br />Σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι παρόλο που μπορούν να είναι ειλικρινείς με τις επιθυμίες τους, δεν έχουν διάθεση , ούτε και θέλουν προσπαθήσουν διόλου γι' αυτές . Σήμερα φύλαξα προσεκτικά εκείνο το παλιό παιχνίδι σε ένα από τα ψηλά ράφια της ντουλάπας . Είπα ευχαριστώ για τους μήνες που μου κράτησε συντροφιά και υποσχέθηκα να μην ξαναπαίξω με δ'αύτο για πολύ καιρό.<br /><br />To ίδιο απόγευμα αυτός , o ανιψιός , μου έμαθε κάτι που δεν βρίσκω λέξεις να στο περιγράψω αλλά σίγουρα θέλω και θα το προσπαθήσω. Αυστηρά από σήμερα , για να μπορώ να θυμάμαι , ευχάριστα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3285941997574767338?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-75248195675302192592010-05-07T18:53:00.006+03:002010-06-23T21:43:43.401+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S-Q9Q2UL67I/AAAAAAAABBI/PK2p17dY4UU/s1600/chess_pion.jpg"><br /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S-Q8ieueg8I/AAAAAAAABBA/H9NQm0kdqhY/s1600/chess_pion.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έχω νεύρα. Αλλά δεν ξέρω γιατί έχω νεύρα. Έχω νεύρα με τον κόσμο όλο. Έχω νεύρα και δεν έχω ευταξία. Νεύρα έχω , νεύρα πουλάω. Έχω νεύρα με τις παπαρολογίες και τα βαρύγδουπα. Νεύρα έχω , νεύρα εισπράττω. Νεύρα με την ιστορία , νεύρα και με τα γεγονότα. Έχω νευρά πυρηνικά και ατελείωτα. Νεύρα. Νεύρα με αυτό το μπουρδέλο . Νευρικά νεύρα με τους αγνώμονες γνωστικούς. Νεύρα με τα δήθεν και την άγνοια. Έχω νεύρα υπαρξιακά. Έχω βήματα νευρικά. Νεύρα ηλεκτροκίνητα και οικολογικά. Έχω νεύρα αμετροεπή μα καθόλου αυτάρεσκα. Νεύρα θυμωμένα ή μήπως θλιμμένα; Μαλάκες , τι έχω; Νευρίασα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7524819567530219259?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-38259414623493741272010-05-07T12:41:00.010+03:002010-06-23T21:43:47.971+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S-Pk9yR3mNI/AAAAAAAABA4/R-wUFb2f-P0/s1600/15709_389106006699_633396699_4541847_1685109_n.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;">Σκιές αναπνέουν και σε πράξεις παλεύουν .<br />Άνθρωποι μόνοι , σκηνές από χιόνι.<br />Αλήθεια , που τρέχεις , τι ψάχνεις να έχεις;<br /><br />Ταξίδι μυρίζουν οι καρδιές που χωρίζουν...<br />Ψάχνουν μια θέση , την καρδιά να βολέψει,<br />για άγνωστους κόσμους κι ανύποπτους φόβους.<br /><br />Αλήθεια , που τρέχεις , τι ψάχνεις να έχεις;<br /><br />Παράξενα κι υπόγεια τρένα , εμένα ή εσένα;<br />Η μνήμη ορίζει πότε το έργο <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">θ' αρχίσει</span><br />κι αυλαία θα πέσει πριν προλάβεις να έρθεις.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αλήθεια , που τρέχεις ;</span><br /><span style="font-weight: bold;">Αλήθεια , τι ψάχνεις ; </span><br /><span style="font-weight: bold;">Αλήθεια , τι έχεις; </span><br /><br /><div style="text-align: right;">[040/Πειραιάς - Σύνταγμα]<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3825941462349374127?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-76320755352710525202010-05-02T00:35:00.017+03:002010-06-23T21:44:36.413+03:00<div style="font-weight: bold; text-align: justify;"><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: normal;font-size:130%;" >εγώ +εσύ + αυτός ο Κανένας </span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">|<span style="font-weight: normal;">-πράξεις : <span style="font-weight: bold;">1 </span> -ήρωες : <span style="font-weight: bold;">Χ</span></span> |<br /></div></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S9hrAcixHJI/AAAAAAAABAw/FAtolMAFFIA/s1600/DSC02124.JPG"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">-</span></span> Σας ακούω..<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">-</span></span>Έχω τάσεις φυγής. Ελπίζω ,πως - ίσως - κάποια στιγμή τρομάξω και καταφέρω να μείνω. Αγχώνομαι ενώ ταυτόχρονα νιώθω μια πρωτόγνωρη ευφορία. Ο Φόβος. Όλα είναι θέμα οπτικής .Ωστόσο τώρα δεν πεινάω... Πάω βόλτα. Μακάρι να μην έχει πολύ κόσμο. Λίγο αέρα .Πνίγομαι… Το ξέρω ότι μπορώ να αναπνεύσω.<br /><br />Δεν τα κατάφερα .Διάλεξα πάλι την μίζερη εκδοχή του εαυτού μου. Ότι δεν ικανοποιεί τον αυτοσκοπό τους , το πετάνε στον κάδο αχρήστων και συνεχίζουν να νιώθουν. Αστείο; Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως λειτουργώ μηχανικά, με άψογα προδιαγεγραμμένες κινήσεις , πάντα ακόλουθες στον ίδιο λογάριθμο.<br /><br />Πονούσα… Εσύ άπλα σκούπισες διακριτικά τα ματιά σου και μου είπες να φύγουμε . Έπρεπε να πάρεις τα χάπια σου. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν να τρώνε . Άσε που είχαν και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">λαδωμένα</span> χέρια . Ποτέ δεν φτάνουν οι χαρτοπετσέτες .Να, ίσως αυτό να μου λείπει περισσότερο. Να έχεις κάτι να περιμένεις ,μέχρι την επομένη συνάντηση . Αυτή η σημερινή απλοποίηση δεν μου ταιριάζει.<br /><br />Σαν σε νύχτα ασέληνο ή αμαρτίας... Καμία αναπλήρωση. Καμία απώθηση. Κι όμως δεν υπήρξε ποτέ του παιδί . Ξύπνησε απότομα από τις φωνές. Έρχεται και σου παίρνει το ποτήρι με το νερό . Εσύ μένεις να δίψας. Νερό;<br /><br /><br />Όσες φορές και να πλυθείς .Όσες...Όσος καιρός και να περάσει πάντα θα υπάρχουν σημάδια πάνω στο δέρμα σου. Οι άνθρωποι . Οι άνθρωποι , αναλώσιμα υλικά σε κάδο ανακύκλωσης. Απολογισμός μιας ημέρας ,για <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">κείνα</span> τα βραδιά . Αυτά στα οποία το μελαγχολικό βλέμμα γίνεται συνήθεια.<br /><br />Τέλος , ξαναμπήκαν όλα στην θέση τους. Την αρχική. Κρίμα… Ίσως να είναι τυχαίο. Ίσως να είμαι απερίσκεπτος... Συγκυρίες. Συνέχιζα να νιώθω... Να δυσκολεύομαι... Γιατί κάτι έτυχε . Τι; Μετά <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ξαναβυθίζεσαι</span> στο κρεβάτι. Τίποτα δεν έτυχε .<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Κατεβάζεις</span> θερμοκρασία στους 18 και παίρνεις ένα σεντόνι, να εμποδίζει την ψύχρα.<br /><br />Αν ο ύπνος ήταν τραίνο τότε τα όνειρα θα ήταν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">ξεπεσμένα</span> βαγόνια για απόσυρση. Σε μια χωματερή . Σωστά; Εκεί βρίσκεις τα πάντα και το τίποτα. Άχρηστα και χρήσιμα. Πράγματα. Ζωές περασμένες, αυτές των Άλλων... Στιγμές στα σκουπίδια.<br /><br />Μόνο λίγο πάγο θες , να μην νιώθεις. Όπως τότε που ζούσες μαζί του. Ανοίγεις τα μάτια σου και ξυπνάς μέσα σ’ ένα άδειο ψυγείο. Όχι , δεν είναι δυνατόν… Πως πάγωσαν όλοι; Δεν νιώθεις την παραμικρή ζαλάδα .Είσαι ακόμα μπροστά στην οθόνη ;<br /><br />Ανάπηρος …Τι μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">λάχε</span> να την δω , ξανά , απόψε και μόνος; Αλλά να ξέρεις , είναι ωραίο να κάνεις πρεμιέρα σπίτι σου. Τι θα καταφέρουν ; Θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">αλλοτριωθούν</span> κι αυτοί. Ξέρω όμως με ποιους δεν θέλω να μοιάσω. Αυτό είναι αρκετό για την ώρα.<br /><br />Εικόνες απ' το μέλλον... Για μένα , για σένα , για το πώς θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">γεράσουμε.</span> Για το στίγμα μας. Κρύος ιδρώτας αγκαλιάζει το μνημονικό μου... Μου το χρωστάει; Τι ακριβώς ; Ούτε βουδιστής θέλω να γίνω. Άσε με να ξυπνήσω <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">χριστιανέ</span> μου , είναι πρωί ακόμα.<br /><br />Που να σου εξηγώ τώρα...Άλλη μια νύχτα αρνούμαι να ανοίξω το κουτί της Πανδώρας. Προνόμιο το να μπορείς να νιώθεις. Είναι μονόδρομος η Ιθάκη αλλά o καθένας , στο ταξίδι , αντιμετωπίζει διαφορετικά την απώλεια . Αυτή της η εκδοχή νομίζω ότι μου ταιριάζει.<br /><br />Άραγε πόσο ακέραια μπορούν να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">σμίξουν</span> δυο γλώσσες ;Είναι που λες και μια ανώριμη παιδικότητα που σε κάνει να τρέμεις. Είναι όλα αυτά. Σας παρακαλώ , κάποιος να κλείσει τα φώτα! Τώρα! Θα δεις , η διαύγεια της στιγμής θα απαλύνει και τον πιο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">μοιχείο</span> φόβο σου.<br /><br />Μπορείς να κοιμηθείς ελεύθερος , γιατί τα δικά μου παιχνίδια , αυτά του μυαλού μου, είναι πιο κοντά στο παράθυρο. Μπορεί να ξεθωριάζουν με τον καιρό <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">απ'την</span> μοναξιά τους αλλά παραμένουν φωτεινά . Κάνε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">πιό</span> πέρα σου λέω!<br /><br />Μιλώ για όλα αυτά που πέρασαν... Για το ταξίδι .Ίσως , λίγος χαμένος χρόνος ακόμη. Ίσως , λίγος κερδισμένος καπνός .Ίσως , λίγα πράγματα πιο ξεκάθαρα. Εν τέλει ίσως οι άνθρωποι να μην εκπέμπουν… Κι η έλξη τους για λόγους που δεν μπορείς να εξηγήσεις.<br /><br />Αλήθεια ,τι σε τρομάζει περισσότερο; Το χρώμα ή η απουσία του; Ξέρεις , είναι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">σα</span> να’<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">χεις</span> μπει μέσα σ' ένα αξονικό τομογράφο. Δεν τον έσπασε αυτός! Αλήθεια ! Χτυπημένος πλέον και στο πρόσωπο, χωρίς να πονά, γυρνά πίσω να δει ποιος ήταν. Κανείς… Άδειο το σπίτι. Μερικά ακόμα θρύψαλα κι εδώ. Ένα τσιγάρο πεσμένο απ' το τασάκι και μια πληγή κάτω από το δεξί του μάτι. Τίποτα σπουδαίο , η συνήθεια...<br /><br />Ψάχνω δικαιολογία να τη χαρίσω στην ευχάριστη νότα για τη σημερινή μου κουφόβραση αλλά , δεν... Μετέωρος σ' ένα χάσμα ,εκ φύσεως ανακόλουθο. Αράζω εκεί που τα όρια τείνουν στο ιδεατό. Βλέπεις; Η γραφική παράσταση δεν μας παρατίθεται. Με προσέχεις;<br /><br />Ξέρεις γιατί έχουν πάρει τέτοια τροπή τα πράγματα; Ηδονίζεσαι περισσότερο με το είδωλο σου ! Αυτή είναι η διαφορά μας. Κράτα λοιπόν τις λεπτομέρειες και την άριστα οργανωμένη ζωή σου. Παρεκκλίνω εδώ και πολλούς μήνες από το πρόγραμμα σου. Επιτέλους έπρεπε να το καταλάβεις… Ενοχλείς!<br /><br />Δεν θα σου πω τίποτα για το χθες. Μόνο για το ξημέρωμα. Δεν ξέρεις πως μοιάζει όταν εγώ φοβάμαι… Βάλλομαι. Βγήκα απ' έξω μου σήμερα. Ξέρεις , γέλασα... Έξω μου. Αμέ! Γέλασα πολύ σου λέω... Αυτή η έκφραση με ακολουθεί ακόμα και τώρα που σου γράφω. Τρομάζω , τ’ ακούς ; Τι λέει;<br /><br />Μετάβαση στον ύπνο δεν έλαβε χώρα. Έμεινα να αιωρούμαι !Ούτε κάθαρση. Όλο αυτό καταχωρήθηκε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">σα</span> κάτι στατικά όμορφο. Μαλακίες ! Το βράδυ θα αγκαλιάσω το δεύτερο μαξιλάρι , πάνω στα καθαρά και θα λυγίσω τα πόδια μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">σα</span> παιδί. Πέτα το σεντόνι παραδίπλα , είναι βρώμικο...<br /><br />Όλα μοιάζουν τόσο λευκά σήμερα. Ψέματα , θα με γύρω εδώ δίπλα , πλάι στο τσιμέντο μήπως ξαποστάσω. Γατί θα είσαι ρατσιστής αν θεωρείς τους πρωτόγονους, δεύτερης κατηγορίας. Μόλις τώρα θυμήθηκα ότι όταν η αναδρομή σε κοιτά κατάματα κι ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">ξένος-παράξενος</span> , μετουσιώνεται με το εγώ σου , τότε η ελευθεριότητα είναι μονόδρομος. Απαγορεύεται η στάθμευση.<br /><br />Εγώ λέει θα κρυώνω- αλλά δεν θα έχω κλείσει την πόρτα. Θα μπορώ να τραβάω το πάπλωμα απ’ το πάτωμα .Κρυώνω! Που είναι η κουβέρτα; Δεν μου κολλάει , ντύνομαι κι έρχομαι σου λέω. Με απειλεί το ντουβάρι! Θεωρεί άσκοπα τα περιττά λόγια. Απεργεί και κατεδαφίζεται .<br /><br />Απλά , αναρωτιέμαι γιατί όλοι στήνουν αμυντικούς μηχανισμούς και ηλεκτροφόρα σύρματα για να αντιμετωπίσουν την δυστυχία που πρόκειται να έρθει. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">Κλίκ.</span> Εγώ κάηκα ή εσύ ταλαντεύεσαι; Περιπλανιέμαι μωρέ... Και νομίζεις ότι πρέπει να διαλέξεις ,όμως γιατί να συνεχίζεις ενδόμυχα νομίζοντας ότι θα αδειάσει το ρεζερβουάρ σου; Βασικά θες… Σωστά;<br /><br />Θες , ένα βράδυ που θα μπορούσε να χιονίζει. Ο χειμώνας σχεδόν πάντα επιβάλλει τις κακουχίες ακριβώς την στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι έναρξης . Πλεύρισε τώρα με το φθινόπωρο ,εγώ έχω πονοκέφαλο. Ξέρω ότι δεν θα σου λείψω , κι αν σου λείψω κάποτε να το κοιτάξεις.<br /><br />Μην <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">τολμήσεις</span> να με ξυπνήσεις! Ο κόσμος δεν σου υπόσχεται κανένα ταξίδι απείρου κάλους. Εκεί που θα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">σβήσεις</span> το τσιγάρο με το γυμνό σου πέλμα… Τι; Που; Ποιος είναι ; Σιδερογροθιά είναι αυτό στα χέρια του; Όπα , μάγκα –χαλάρωσε! Τι θα του κάνεις του παιδιού ; Δεν είμαι εγώ αυτός.<br /><br />Τελευταία αναβολή... <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">Γαμημένη</span> η ανάγωγη αυτονομία σου. Δοξασμένη και περίεργη. Βάλε της τασάκια , τσιγάρα, καπνό κι άσε ανοιχτή την μπαλκονόπορτα . Έτοιμο το σκηνικό . Έχει να κατεβάσει τα συρτάρια , μήπως και βρει την εγγύηση. Το διανοείσαι; Είναι σαν να στέκεται στη γωνία γυρεύοντας τιμωρία...<br /><br />Με ενοχλεί που αδυνατώ να κατανοήσω αυτού του είδους την γραφειοκρατία . Όπως και να χει, μου είναι πολύ πιο συμπαθής ο ρόλος της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">κανάτας</span> στο τραπέζι. Πες το και φετίχ ή καλύτερα σημεία προς τέρψη. Αδιαφορώ , αλλά τι να κάνω; Ελπίζουμε οι άνθρωποι μωρέ.. 'Έτσι για να' χουν σωσίβια τα καράβια τους .<br /><br />Το βουνό απέναντι μοιάζει σαν να μην έχει παραδοθεί στον χρόνο. Ζει μεγάλες στιγμές κι αυτό , όπως τα ντουβάρια μου . Το μυαλό μου; Τώρα , διάλεξε σκοπιά ,βασιλιά , αριθμό και γράμμα. Βγάλε ό,τι συμπέρασμα θες. Ένα ζευγάρι παπούτσια θα είχαν άραγε τη δύναμη να παραδοθούν σ΄ αυτό το ταξίδι; Θα μπορούσαν να ήταν και δικά σου...Ή μήπως όχι; Πες, θα ήθελες;<br /><br />Διάολε , έχω μια γρατζουνιά στο δεξί χέρι… Ανάθεμα και ξέρω από που ήρθε. Είμαι σαν κι αυτή. Δηλαδή πιο ειλικρινείς με τις ασυνείδητες εκκρεμότητες του δέρματος. Γιατί σπάνια δικαιολογώ την αγένεια , ειδικά στις πληγές. Σ΄ αυτές που εκρήγνυται μετά από κάθε πρωινή επιστροφή, με ήχο από τα κλειδιά που τρίζουν και μαρτυρούν κάτι το πένθιμο. Μη με ρωτάς τι , δεν ξέρω..<br /><br />Πόσο πλήρης μπορεί να είναι μια πλύση στο ευαίσθητο πρόγραμμα; Μα η γραμμή του χρόνου κομπάρσος; Όχι; Αν ψάχνεις κάτι σπάνιο στο μέσα , είναι το αίμα μου. Όλα τ' <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_23">άλλα</span> αλλάζουν , επιδερμικά κι αυτόνομα. Ικανοποιώντας τον νάρκισσο τους , μπορώ να βάλω , μόνο ,τα κλάματα... Όχι μαλάκα. Δηλαδή , ναι... Αλήθεια μπορείς;<br /><br />Γιατί στο δικό μου το σπίτι, το κουδούνι υπάρχει στην έξοδο. Βρίσκεται εκεί που το ξεπεσμένο μαύρο φαντάζει σωτήριο αγαθό. Κοίτα να προσέχεις τις σκιές μου και να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">φυλάς</span> τις δικές σου. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Ντάξει</span>; Φεύγω γιατί δεν ξέρω να μετρώ. Μόνο μη μου ζητάς να σου μιλήσω για νικητές και χαμένους. Δεν ξέρω γράμματα... Μόνο λέξεις που με ξενίζουν .<br /><br />Εκεί , κάτω από το πέπλο του ψυχρού ρεαλισμού προτιμώ να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">κεντράρεις</span> την κορνίζα στα ορατά κι αναγνώσιμα , που τυγχάνει να με συμφέρουν... Αν πάλι φτιάχνεσαι με το λυρισμό είναι δικό σου θέμα. Γιατί συνήθισα να πάσχω στα πλαίσια του μηδενισμού και της ευκαιριακής γαλήνης . Παρέα μου ήταν μονάχα σπασμένες λάμπες και παλαιικοί προβολείς. Να φωτίζουν τις υπερβολές όταν αγγίζουν τα όρια της μετριότητας τους. Κοντράστ και φωτεινότητα σε αλληλεπίδραση μιας χορογραφίας γνώριμης και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">ρομποτικής.</span><br /><br />Πάντως μύρισε κάτι από άνοιξη μέσα στο χειμώνα των γραμμών. Σίγουρα θα ήταν Κυριακή όταν κοιμήθηκα στο πάτωμα . Φώτιζε τα πρόσωπα από άφωνες λέξεις. Παιχνίδι κάλυψης , η ομιλία στο ξύλινο παρκέ. Μια τραγωδία της προσμονής κάτω από άναρχες βάσεις των βημάτων μου. Αυτά της επιστροφής που με εκλιπαρούν να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">εξέλθω</span> από το γήπεδο. Ο αγώνας μου ήρθε ισόπαλος με μοναδικό <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29">νικητή. Τραγικό</span>;<br /><br />Αναπτήρα κανείς; Μη τα κλείσεις τα μάτια σου. Ξημέρωσε... Βγήκαμε καρδιά μου; Τώρα , που; Που πάμε; Θα με καμουφλάρω. Θα βάλω μαξιλάρια στο κρεβάτι. Θα ντυθώ στα ζεστά και θα με <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">κουβαλήσεις</span> στο θέατρο. Χρειάζομαι κάτι τέτοια σύνεργα για την τελετή λήξης. Δεν έχω ούτε στολή , ούτε μπογιές. Είμαι μεγάλος λένε… Το είδωλο μου δύναται να καθρεφτίζει σε βρώμικα τζάμια. Βλέπεις ; Βρίσκομαι κάπου σ’ ένα σκοτεινό σοκάκι. Με βλέπω κλόουν. Πηδάω στον αέρα και κάνω βουτιά στην πιο ήρεμη θάλασσα του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">πλανήτη. Μπαμ</span>!<br /><br />Στην συνέχεια αν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">γουστάρεις</span> σου δίνεται η ευκαιρία να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">προσαρμόσεις</span> ξανά το λαιμό στη θέση του. Σε κάθε άλλη περίπτωση άσε τον να κρέμεται στην απλώστρα του ακάλυπτου. Απορώ ,πως με αντέχουν ακόμα τα τετραγωνικά μου... Γιατί μπορώ να τους επιβάλλω την ίδια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">κουρδισμένη</span> διαδικασία , ξανά και ξανά. Ρε , <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_35">σιχαίνομαι</span> την δομή! Ξηγηθήκαμε;<br /><br />Ποια μουσική θα αγκαλιάσει σήμερα το σβέρκο σου , μου λες; Βρέχει... Κάτι τέτοια άοσμα πρωινά τα ντύνομαι με μια φούτερ από τα παλιά... Γιατί για λίγο κάπου στο χθες νόμιζα πως ήταν όλα στη θέση τους. Όπως πριν ,χρόνια πίσω... Τι να το κάνω; Μπορεί να κατεβαίνει κι έτσι το ταβάνι.<br /><br />Σχεδόν όλα τριγύρω μου , μπαίνουν σε μια τάξη. Άναρχα ταξινομημένα κι εγώ γεμάτος καφέ, συνεχίζω σε τέμπο παρόμοιο , χωρίς κρουστά. Τελεσίδικο : Ξαναρχίζω τα βιντεοπαιχνίδια! Ε, δεν μπορεί! Κάτι θα ξέρουν τόσοι. Κάνε πρώτα να βγει ο μαρκαδόρος από τον καθρέφτη του μπάνιου .Κάνε κάτι! Τι σημαίνει ανεξίτηλος , μου λες;<br /><br />Ωραία , τώρα χρειάζομαι μια σαμπρέλα για να επιπλεύσω. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα σκασμένα λάστιχα να είναι το φόρτε μου. Πριν σου απαντήσω , κάποιος πρέπει να με παρακινήσει να αδειάσω το τασάκι. Πρέπει; Θα έπρεπε να μη συμβιβαστείς ποτέ με την ζωή σου και τα όνειρα σου , είναι και τα δύο δικά σου.<br /><br />Τώρα τι κάνω ακριβώς; Θέλω να φύγω ή να ξεφύγω; Βρήκα! Χρειάζομαι μια νέα έξοδο κινδύνου , που να μην μοιάζει με πόρτα και να παρέχεται αλεξίπτωτο ,με προδιαγεγραμμένη κι ασφαλή προσγείωση σε έδαφος , λείο και σταθερό. Στέγνωσα…<br /><br />Αν μου επιτρέψεις να σε αγγίξω τόσο ώστε να σε καταλάβω , στην πραγματικότητα θα' χω φύγει κιόλας. Τι μας λες… Δηλαδή έχει σοβαρό επιστημονικό πεδίο η παραψυχολογία; Έκανε κατάληψη στο κρεβάτι και μου κοροϊδεύει το τομάρι .<br /><br />Μη με φροντίζεις , άσε να το κάνω μόνος μου… Έτσι θα μου λείψεις λιγότερο. Γιατί καμιά φορά ιδρώνω όταν ξημερώνει νύχτες . Πιο είναι το παιχνίδι και που βρίσκονται οι οδηγίες ; Στο επόμενο καρέ θα με πετύχεις να τρέχω, αν με γνωρίσεις κι έχεις τη δύναμη να δαμάσεις τη φόρα , δοκίμασε… Αλλιώς κάνε πιο’ κει να περάσω.<br /><br />Κοίτα! Αν το χέρι μου έχει κάποια μορφής δύναμη , χωρίς να μου ξοδεύει τίποτα είναι να δίνει απερίσκεπτα ζωή στα γρανάζια του. Το εκ των έσω κτήνος μου, απλά ας κάνει πιο' κει προς το παρόν μήπως και κουρδίσει κάποτε.<br /><br />Εν πλω οι απαντήσεις δεν λαμβάνουν χώρα. Αυτό που ξεχνώ συχνά τα κλειδιά μου και σχεδόν ποτέ δεν κλειδώνω το σπίτι στην πατρίδα , τι να σημαίνει άραγε; Ανοίγω όμως τα παραθυρόφυλλα κι αφήνω να εισβάλλουν μυρωδιές από έρωτα. Φεύγεις; Ναι ,ξέρω... Ξέρεις , δεν με ρωτάνε ποτέ το όνομα μου! Δευτέρα είναι...<br /><br />Ευτυχία… Ευτυχία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα νωχελικό χαμόγελο , της στιγμής. Γιατί η ζωή δεν ορίζεται σαν συντακτικό σφάλμα. Αν εσύ πάλι προτιμάς τα υαλότουβλα εκ φύσεως και δομής τότε μη περιμένεις από μένα να λειτουργήσω σαν τζαμαρία .Ψυχρή. Αόρατη. Και απροσπέλαστη.<br /><br />Πάντα έτρεχα… Στάζω ολόκληρος. Με ακουμπάω στον βράχο και μαζεύω τον κόκκινο αναπτήρα. Με χτυπάει ήλιος και νιώθω ότι το δέρμα μου κουβαλάει κάτι από συγχωροχάρτια που βάλθηκαν να με πλύνουν. Έχω παγώσει από την στιγμή που κατάλαβα τι πάει να κάνει η γριά. Φυσικά δεν βρίσκομαι στο διαγωνιστικό για το ρόλο του επιβήτορα.<br /><br />Πρέπει να μάθεις να μην διαπραγματεύεσαι τον εαυτό σου όταν προορισμός αιωρείται , με συμβούλεψαν πριν χρόνια. Όχι , νυχοκόπτη δεν βρήκα στις προμήθειες. Παραδίδω Τετάρτη πρωί. Σήμερα έχω βάλει υποθήκη τον ύπνο μου ,ενώ το λικέρ των τελευταίων εβδομάδων μου μούδιασε το στόμα. Τι να φταίει;<br /><br />Πιάσε με! Η τρυφερότητα βλασταίνει εύκολα! Πόσο χυδαία σε ερωτεύομαι... Κι ας μη γουστάρω να το παίζω θύμα αλλά πάλι εγώ θα πάρω το μαύρο φορτίο. Βαριεστημένος στο ρόλο του εκκρεμούς δίχως φυσιολογία κι ανατομία έμαθα να σ’αγαπώ. Ειλικρινά , με κούρασε η σύνταξη του συντακτικού. Σ΄αγαπώ.. Συνταξιοδοτούμαι λοιπόν. Σ΄αγαπώ ακόμα… Κοίτα να δεις!<br /><br />Αυτή είναι η ζωή μου… Μάλλον έτσι θα πρέπει… Η καρδιά μου ,ξέρεις, είναι το κλειδί για να ανοίξει η καταπακτή . Μετά μπάζουν θάλασσες καθαρές και γαλάζιες. Μόνο που τώρα δεν πνίγομαι. Έτσι ξέρω να θυμώνω όταν δεν μου’ χω αντίλογο.<br /><br />Κύριοι ,ο εαυτού κρατούμενος ιδεαλιστής σας , αναστήθηκε! Ένας ακόμα βιοπαλαιστής σε τερέν από μπετό απεβίωσε στο ενδιάμεσο μιας παρολίγο θλίψης , πάνω στη δύση ενός βαρετού Κυριακάτικου ουρανού.<br /><br />Δεύτερα. Ο κόσμος μπορεί να μη σε περιμένει αλλά να θυμάσαι πως πάντα κερδίζουν οι άνθρωποι. Γι΄ αυτό σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά που θα διαλέξεις είδος… Είναι βαρύ το φορτίο κι αιτιοκρατικό το μπουρδέλο που ζούμε.<br /><br />Ας ξαναγεννηθούμε και τρεις, σκέφτεται... Εγώ; Συμφωνώ! Εσύ ; Μισό να σκέφτώ.. Ε, Φυσικά! Ας ξαναγεννηθούμε… Ξένοι. Τι άλλο;<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7632075535271052520?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-12428130181877916352010-04-26T13:20:00.008+03:002010-06-23T21:44:43.804+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S9WeLHNN1cI/AAAAAAAABAQ/-eAeBiq9Lpw/s1600/circle.png"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><br />μ' εσένα θυμώνω , πριν ο χρόνος παγώσει .<br />τη θλίψη φιμώνω με λέξεις κι αστεία,<br />που από κοινού ζουν στη βια.<br /><br />τώρα πια δεν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">φοβάμαι. θέλω</span> έρωτα ,πάμε<br />αλλάζω πορεία , ψάξε άλλη ιστορία.<br /><br />σ' ορίζοντα άδειο , βρήκα κουράγιο<br />να δω πια την δύση , πριν ο χρόνος σ' αφήσει<br />τρομάζω στην σκέψη , που ζει να γυρίζει ,<br />φυγή να ποτίζει με μια μόνο λέξη.<br /><br />εσένα θυμάμαι , τώρα πια δεν φοβάμαι<br />με είδα να σπάω . να , λυγίζω...πονάω.<br />μα έφυγα τώρα , βρες άλλον προχώρα<br /><br />τώρα πια δεν φοβάμαι. θέλω έρωτα ,πάμε<br />αλλάζω πορεία , δεν είναι αμαρτία<br />τώρα πια δεν θυμάμαι, <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">πνίγηκε</span>,πάμε.<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;">[<span style="font-style: italic;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">σα</span> να σκίζεις σχολικά <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">τετράδια</span></span>]<br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1242813018187791635?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-16445453670381799252010-04-21T16:01:00.002+03:002010-04-21T16:14:45.183+03:00<div style="text-align: center;"><object width="520" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/t9HxfF7faXk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/t9HxfF7faXk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="520" height="385"></embed></object><br /></div><br /> <span style="font-family: trebuchet ms;font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family: trebuchet ms;font-size:130%;" >-colored emotions explode in my way.<br />there's a plenty of space to mark on you , in safe.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1644545367038179925?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-54489914932442856062010-04-18T23:37:00.005+03:002011-04-28T08:45:32.840+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">τρέμουν</span></b> τα πόδια μου , στον απόηχο της κομμένης ανάσας.<br />μήπως και δεν προλάβω.<br />(ξέρεις)<br />να λυγίσω στο απέραντο των ματιών σου ,<br /><div style="text-align: right;">πριν αντικρίσω την έξοδο στην όψη τους.</div>(ξέρεις)<br />έτσι συνήθισα να κυκλοφορώ με γυαλιά , πριν μου αφαιρέσουν τις παρωπίδες<br />(ξέρεις)<br />τώρα δεν πονάει , <b>γιατί το φως παρακάμπτει δεν διορθώνει.</b><br />με βλέπεις;<br />κλικ.<br /><div style="font-weight: bold; text-align: right;">το ήξερα.</div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5448991493244285606?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-69585808941924849492010-04-17T14:08:00.008+03:002010-06-23T21:45:42.656+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S8meuMwdH9I/AAAAAAAAA-Y/m_baOhPYNrs/s1600/keys-sketch.jpg"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">έβρισκα λογοτεχνία, των ανθρώπων τη χημεία<br />φτιάχνοντας τις αντιδράσεις , σε σελίδες αποδράσεις<br />έψαχνα για να τους μάθω , τη ζωή τους να διαβάσω<br />έρωτες και επιστρώσεις, κλινικές μου περιπτώσεις<br /></div><div style="text-align: center;"><br />έκρυψα όλα τα γραπτά σου , πριν χαθώ στη μοναξιά σου<br />τώρα σκίζω τις σελίδες, λέξεις, φόβους και ελπίδες...<br /></div><div style="text-align: center;">συγχώρεσε με...<br /></div><div style="text-align: center;"><br />έλυνα τους συγγραφείς τους , σαν εικόνες της ζωής τους<br />λέξεις που έχουν σημασία , σύσταση τους η απουσία<br />κι έτσι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">έσπευδα</span> στο τέλος , <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">να'χω</span> φόρα για το εύρος<br />πριν κρατήσω σημειώσεις ,για τυχόν μου περιπτώσεις<br /><br />έκρυψα όλα τα φιλιά σου, πριν πνιγώ στην αγκαλιά σου<br />τώρα αφήνω τις σελίδες , λέξεις , φόβους και ελπίδες...<br />σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">συγχώρησα.</span>..<br /><br /><div style="text-align: right;"><br /><span style="font-size:85%;">[Ιανουάριος 2010- λεωφ.550/ χάραμα]<br /></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6958580894192484949?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-16328528222649538852010-04-16T00:44:00.008+03:002010-06-23T21:45:53.920+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S8eZexvhHKI/AAAAAAAAA9o/rSyA0Kde9JE/s1600/manual.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">-</span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >έ</span><span style="font-size:100%;">χτιζα σε ιστορίες , ανθρώπων μαρτυρίες, λέξεις που γεννούν αστεία, της καρδιάς την ευταξία</span><span style="font-size:100%;">.-</span><span style="font-size:100%;">ψάχνω πια στις οδηγίες , μνήμες με λειψά στοιχεία κι όλα τ' άλλα φαντασία.-βρίσκω λήθη για τα λάθη,τα μεγάλα μας τα πάθη , νήματα που μείναν στάχτη - θυμάμαι τα συνθήματα ,σαν της ζωής τα βήματα , αυτά μου τα εφόδια , δεν βρίσκουν σε εμπόδια .</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1632852822264953885?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-58350274049346151702010-03-31T20:36:00.010+03:002010-04-15T20:22:06.785+03:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Η</span></b> πόρτα έκλεισε ακριβώς στις έξι και μισή το χάραμα. Η ατμόσφαιρα μουσκεμένη, από αυτή την φθινοπωρινή μυρωδιά του χώματος. Αλλόκοτα και περίεργα , ειδικά για το κέντρο της Αθήνας. Πέταξε το παλτό του στο πάτωμα και έμεινε γυμνός μπροστά στο παραθυρόφυλλο του σαλονιού. Το σπίτι του παλιό , από αυτά τα νεοκλασικά της Αθήνας που θέλουν γκρέμισμα λόγω αισθητικής αναρχίας .Κληρονομιά από τον πατριό ,μαζί με κάτι οικόπεδα στην παραλία. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτός γύρω στα τριάνταπέντε, εργένης και απόλυτα συμβιβασμένος με την μοναχικότητα του. Φιλελεύθερα οπτιμιστής με μια σταθερή υπόνοια θλίψης στο βλέμμα του. Πρακτικά πετυχημένος ,με φράγκα, γνώσεις επί των ειδικών και λάτρης της ιδιοτελούς αναρχίας , αυτής που ξεπουλάει πρόζα , λέξεις και αισθήματα πάνω στο σανίδι και πίσω απ'τον φακό. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ , γύρω στη μία παρά θα έβγαζε τον τέντυ για την καθιερωμένη βόλτα στην πλατεία. Η μόνη σταθερή πινελιά ζωής στην καθημερινότητα του, μαζί με πέντε- έξι ανθρώπους που κουβαλούσε από την παιδική του ηλικία. Αλλά τώρα ήταν αλλιώς , οι μισοί σκορποχώρι στην Ευρώπη και άλλοι μισοί οικογενειάρχες με παιδιά και χωρίς σκύλο. Αν κάτι μαρτυρούσε τη ρουτίνα τους ήταν το ξεπεσμένο Σάββατο στο ίδιο μπαράκι που το ονόμασαν <i>στέκι</i> γιατί κάνεις δεν είχε τη διάθεση και δύναμη για κάτι καινούριο. Τίποτα περισσότερο από ένα κλασικό αστικό συμβιβασμό μιας παρέας που κλίνει στα ώριμα αυτού του κόσμου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έλυσε το λουρί και τον άφησε να κινηθεί ελεύθερα ενώ την ίδια στιγμή ανάβει τσιγάρο και κάθεται στο πεζοδρόμιο. Εξάρχεια , τριγύρω ερημιά και οι αντιθέσεις αυτής της πόλης σταθερές στο πέρασμα των χρόνων . Φυσάει τον καπνό και προσπαθεί να βάλει το μυαλό του σε δόκιμη τάξη. Θέλει να προσπαθήσει, έστω για λίγο , μέχρι να αφήσει τη γόπα στην δική της πορεία.Μάταια. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξετυλίγει την ανικανότητα του ,αυτή που δεν αντέχει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Βαρετές και άσκοπες οι ανθρώπινες σχέσεις. Μόνος του , καλύτερα μόνος του διατυμπάνιζε. Και για του λόγου το αληθές, το πίστευε κιόλας. Μόνο που ενδόμυχα ζούσε για εκείνη τη στιγμή που ο κανόνας του δεν θα ενέπνεε στην εξαίρεση.Τότε θα ξεφορτώνονταν από το δέρμα του, ανούσια ψέματα , δικαιολογίες και σώματα της βραδιάς που φαντάζουν ίδια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καθ όλη τη διάρκεια , τον βασάνιζε η πορεία των πραγμάτων και ιδιαίτερα , αυτή της ζωής του. Πώς στο διάολο τα 'χε καταφέρει έτσι; Να ζει και να αναπνέει μόνο μέσα από το λειψό κορμί του .Πως θα μπορούσε να δακρύσει το δέρμα του , χωρίς ίχνος πίστης;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προσωπικό του φευγιό οι λέξεις και το σινεμά , αφροδίσια για το πιο καλοστημένο ψέμα. Αντλούσε ευκαιριακή γαλήνη και χαρά , μέχρι να κλείσει το οπισθόφυλλο ή πριν προλάβουν να πέσουν οι τίτλοι και συνειδητοποιήσει άγαρμπα και κάθε φορά πρωτόγνωρα πως δεν έχει τίποτα παρακάτω , πέρα από μια μαύρη οθόνη ή το κρύσταλλο απ 'το γραφείο που συνηθίζει να διαβάζει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα, εγκλωβισμένος σε μια δίνη , δίχως ροή και έχοντας καπνίσει αρκετά, προσπαθεί να δώσει υπόσταση στο τι ακριβώς φταίει . Αλλά <i>τα δεσμά δεν ορίζονται</i> ,έτσι έλεγε ο παππούς του.Τώρα ήξερε τι εννοούσε. Όχι πως είχε τη δύναμη να αλλάξει οτιδήποτε , αλλά πλέον χρειάζονταν ένα όνομα. Κάτι απτό που να ξεπερνούσε κάθε προηγούμενη δικαιολογία . </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δυσανασχετεί και ξεφεύγει σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι παρέα με μελαγχολικά βιολιά και γερασμένα σαξόφωνα.Το δάχτυλο του καίγεται από την κάφτρα του τσιγάρου πάνω στην ώρα που συνειδητοποιεί ότι ο τέντυ λείπει απ 'τον ορίζοντα . Σηκώνεται όρθιος και γύριζει περιμετρικά την πλατεία μέχρι να καταλήξει ακριβώς στο ίδιο σημείο. Άφαντος. Πλέον ,περιμένει αρκετή ώρα ,με τα χέρια στις τσέπες και παρακαλώντας να μην τον βαρέθηκε το μπάσταρδο .Σίγουρα δεν θα το έψαχνε , είχε κάθε δικαίωμα να φύγει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γυρίζει σπίτι και πέφτει μέσα στο ντούζ , το καυτό νερό δίνει ανάσες στην σάρκα του. Με το κεφάλι σκυμμένο και τα μάτια κλειστά τ' αφήνει να κυλά αρμόνικα πάνω του. Στηρίζεται στο δοκάρι της κουρτίνας και θυμάται τη μέρα που μάζεψε εκεί το ζωντανό , ήταν τότε που <i>έθαψε</i> τη μάνα του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><div style="text-align: justify;">Το νερό γίνεται απότομα κρύο... Σε κλάσματα δευτερολέπτων ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα του κατ' επανάληψη . Τώρα η κουρτίνα βρίσκεται πεταμένη στην άλλη άκρη του μπάνιου . Ο θόρυβος της πρόσκρουσης σχεδόν μηδενίζεται από μια κραυγή απελπισίας , ψελλίζοντας για απόηχο «όχι κι εσύ…» , λίγο πριν προλάβει να σωριαστεί στο πάτωμα , ξεσπώντας με λυγμούς.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γυμνός και βρεγμένος φοράει το παλτό του και βγαίνει ξυπόλητος να ψάξει για το μπάσταρδο στους δρόμους. Ο ήλιος ανατέλλει κι αυτός βρίσκεται σε κατάσταση πανικού. Πάνε 10 χρόνια που είχε χάσει τη μάνα του και όμως στην κηδεία της δεν είχε καν κλάψει. Δεν είχε θρηνήσει , απλά συμβιβάστηκε σε μια νέα πραγματικότητα. Ένιωθε τόσο ένοχος. Φυγόπονος στο πνεύμα της ανορθοδοξίας του περί οικογένειας. Προϊόν μιας γενιάς χωρίς ιδανικά και όνειρα. Τώρα μπορούσε ή έστω θα προσπαθούσε να επανορθώσει , να μηδενίσει .Το κοπρόσκυλο ήταν η μόνη δική του οικογένεια .</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκείνο το πρωινό ο τέντυ δεν γύρισε σπίτι και οι προσπάθειες του να τον βρει μόνο εμπαιγμό και φασαρία προκάλεσαν . Τις επόμενες ώρες θα μείνει αυτιστικά προσκολλημένος στο παράθυρο, ερωτώμενος αν είναι ζωντανός ή νεκρός. Έπρεπε να διαλέξει στρατόπεδο , με τη μόνη διαφορά ότι οι αγκαλιές που δεν έδωσε τον γύριζαν πίσω. Δεν μπρούσενα ξανά.Ποτέ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: left;"> Ο Έρωτας σκέφτηκε, αυτός...<i> Αυτός θα έρθει να μου τα ρημάξει όλα κι αν φύγει θα πίνουμε μπύρες τα δυό μας. </i></div><div style="text-align: right;">Ε , τέντυ;</div><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5835027404934615170?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-19174370516115001782010-03-31T18:15:00.005+03:002010-06-23T21:45:59.020+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S7NqBLJcDfI/AAAAAAAAA7Y/rq0X2CGw8sE/s1600/closed_door.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238);"><u><br /></u></span></div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238);"><u><br /></u></span></div><br /><div style="text-align: justify;">Η αποκαθήλωση έρχεται στην δεύτερη ανάγνωση ενός βιβλίου ή αντίστοιχα μιας ταινίας , τότε συνειδητοποιείς πόσο στ' αλήθεια έχεις μεγαλώσει ή αλλάξει. Διαβάζεις αλλιώς, βλέπεις άλλα. Κι όμως πάντα ίδια ήταν. <b>Ί<span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">δια</span>.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1917437051611500178?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-74226191475607284082010-03-28T21:03:00.001+03:002010-03-28T21:04:55.016+03:00<object width="520" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BN_JwYfQQvk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/BN_JwYfQQvk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="520" height="385"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: center;"><b>|after an I.S.O. nightmare, emotions imaging in row .|</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7422619147560728408?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-8527692075689044612010-03-27T16:44:00.016+02:002011-04-28T08:43:35.492+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-weight: bold;">οι βαλίτσες , μ'<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">ανακατεύουν.&nbsp;</span></span><br /><span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"><br /></span></span><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">από</span> πάντα...</span></div><a href="http://www.blogger.com/goog_1655684347"><br /></a><br /><span class="Apple-style-span" style="color: black;"></span><br /><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">I'm</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">gonna</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">make</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">it</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">up</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">for</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">all</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">of</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">The</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Sunday</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">Times</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">&nbsp;I'm</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">gonna</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">make</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">it</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">up</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">for</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">all</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">of</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">the</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">nursery</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">rhymes</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">They</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29">never</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">really</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">seem</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">to</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">want</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">to</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35">tell</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">the</span>&nbsp;<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">truth</span></div><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Going</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">To</span> A <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Town</span> </span>| <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Rufus</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Wainwright</span></div><br /><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: right;"><br /><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-852769207568904461?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-9533670160502458782010-03-27T04:11:00.008+02:002010-06-23T21:46:12.088+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S61qvYaL8wI/AAAAAAAAA6w/VFb18fA6oto/s1600/ist2_6018893-shattered-glass.jpg"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">Γ</span>υάλινος μπορεί να είναι ο κόσμος , αλλά μην ξεχνάς πως και το γυαλί είναι διαπερατό στα γυμνά μάτια. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Ξύπνα</span> και σταμάτα επιτέλους να δείχνεις , φαίνεσαι έτσι κι αλλιώς.<span style="font-weight: bold;"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Ξύπνησες</span>;</span><br /></div><br /><br /><div style="text-align: right;"> (κάτι σαν ένσταση στην "πατρίδα" του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Tennessee.</span> )<br /><span style="visibility: visible;" id="main"><span style="visibility: visible;" id="search">(March 26, 1911 – February 25, 1983)</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-953367016050245878?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-32895083083328026442010-03-26T20:38:00.008+02:002010-06-23T21:46:50.571+03:00<div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">μ</span>ια ερωτική ιστορία ξεκινά συνήθως στο κεφάλι . μετά επεκτείνεται στη φαντασία και στο σώμα.</div><div style="text-align: center;">στην πραγματικότητα όμως οι τίτλοι έναρξης πέφτουν, αυστηρά ,</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S60KzgP0_cI/AAAAAAAAA6Y/t-MAC5REVq4/s1600/Barcode-Image.jpg"><br /></a><br /><span style="font-weight: bold;">ό</span>ταν σμίξουν τα χείλη<br />και καταφέρουν να συντονιστούν.<br /></div>έτσι ξέρουν να εγκλωβίζουν τη γεύση.<br />στις άκρες τους σπαράζει ο έρωτας.<br />δίνουν σώμα στο ρυθμό.<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">μ</span>όνο που μερικές φορές , σ'αυτό το πανηγύρι , περισσεύει ο λαιμός, για να' χει θυμάται τη στιγμή που<span style="font-weight: bold;"> τ' ακροδάχτυλα θα ζυγίσουν την ένταση και θα μηδενίσουν.</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">α</span>φήνοντας την μνήμη στη δική της πορεία.<br />αυτή της αυλαίας.<br />κι ας ξέρει ότι θα χάσει , στην πτώση.<br />μαθαίνει να κλείνει, με κύρος, ακριβώς την στιγμή της κορύφωσης.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S60K6T5VskI/AAAAAAAAA6g/jvCsBgbGfrs/s1600/Barcode-illusion-image.jpg"><br /></a><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3289508308332802644?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-35840675670170821702010-03-26T18:31:00.001+02:002010-03-26T18:34:06.162+02:00<object width="520" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7e6xKJDHAMw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/7e6xKJDHAMw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="520" height="385"></embed></object><br /><div style="text-align: center;">-καζανάκι , ο καθετήρας αισθήσεων.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3584067567017082170?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-3036177217263797682010-03-25T17:20:00.003+02:002010-03-25T17:24:52.765+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S6uAOIgYPNI/AAAAAAAAA6Q/fYLBSQuBL8c/s1600/enough.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 234px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S6uAOIgYPNI/AAAAAAAAA6Q/fYLBSQuBL8c/s320/enough.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452592754151931090" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">-<span style="font-weight: bold;">φτάνει;</span><br /></div><div style="text-align: right;">φτάνει...<br /></div>-έσφτασε και σώθηκε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-303617721726379768?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-65248116619676622142010-03-22T17:38:00.005+02:002010-06-23T21:47:56.231+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S6jgnUIouYI/AAAAAAAAA5w/pMI9ldnl12A/s1600-h/600_3a486bfa3e6bf0a169f0333d3cf46d44%CE%B3.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > Σ</span>ε σώματα ανθρώπων ζουν υπογραφές , ενώ στα χέρια αναπνέουν οι<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4"> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">φωνές</span></span>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6524811661967662214?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-56683152522153838762010-03-21T13:56:00.003+02:002010-03-21T14:05:09.270+02:00<div style="text-align: center;"><br /><object width="520" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LQupVS9csok&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LQupVS9csok&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="520" height="385"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5668315252215383876?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-65004951845246215942010-03-19T12:32:00.002+02:002010-06-23T21:48:02.037+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S6KrKWe12qI/AAAAAAAAA4s/qczrxN9QuMY/s1600-h/ist2_4643707-train-coming-towards-you-sketch-style.jpg"><br /></a><br /><span style="font-weight: bold;">-Stay cool.</span><br />As always.<br /><span style="font-weight: bold;">-Have you ever been there?</span><br />Where?<br /><span style="font-weight: bold;">-You know...</span><br />I beg your pardon, stop it.<br /><span style="font-weight: bold;">-Close your eyes and breathe slowly.</span><br />I can't do it.<br /><span style="font-weight: bold;">-You don't have to do something.</span><br />That's the problem.<br /><span style="font-weight: bold;">-Are you cold?</span><br />No, i am cool. Cool, as always.<br /><span style="font-weight: bold;">-Need a hug?</span><br />Do you need an answer?<br /><span style="font-weight: bold;">-Not exactly. I'am looking for questions.</span><br />Sounds strange.<br /><span style="font-weight: bold;">-How's that?</span><br />Questioning makes me feel safe.<br /><span style="font-weight: bold;">-Are you in danger?</span><br />Just scared.<br /><span style="font-weight: bold;">-Tell me about this feeling.</span><br />Why?<br /><span style="font-weight: bold;">-Because i care.</span><br />Prove me wrong, but i don't believe you.<br /><span style="font-weight: bold;">-I believe in you.</span><br />It's your own business.Nothing more.<br /><span style="font-weight: bold;">-Are you </span><span style="visibility: visible;" id="main"><span style="visibility: visible;" id="search"><span style="font-weight: bold;">bluffing?</span><br />You are just another passenger.<br /><span style="font-weight: bold;">-So?</span><br />So fucking what.<br /></span></span><span style="font-weight: bold;">-My train is coming.I have to go now.</span><br />Shall i keep your lighter?<br /><span style="font-weight: bold;">-No. In that case , it would be a promise.</span><br />Have a nice trip.<br /><span style="font-weight: bold;">-Have a nice life.</span><br /><div style="text-align: right;">A<span style="font-weight: bold;">s</span> always.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6500495184524621594?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-64015400365275336672010-03-18T17:11:00.007+02:002010-06-23T21:48:07.737+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S6KcLMpyHmI/AAAAAAAAA4k/vG7J3sWZju4/s1600-h/christmas_4b2dc82170108_hires.jpg"><br /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">Άλλο είσαι , άλλο νομίζεις ότι δείχνεις και άλλο φαίνεται.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div>-Μόνο μια συνθήκη. Αν. Αν θα μπορούσε αλλιώς. Δεν ξέρω πως , αλλά νομίζω ο κόσμος τότε θα μου φάνταζε αλλιώς. Τρομακτικά διαφορετικός. Ίσως , ανθρώπινος. Τόσο - όσο. Να επιστρέφεις πάντα στην ταυτότητα σου , τη δική σου. Είναι ασφάλεια οι ρίζες , μου λέγε η μάνα. Να αγαπάς έντονα. Χρόνια τώρα , απολαμβάνω να μελετώ τα συνθετικά των δράσεων. Απόδραση. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Διαδραση.</span> Επίδραση .Ανάδραση . Και η αντίδραση, σχεδόν πάντα στοιχείο ευγενές. Γιατί ο περιοδικός πίνακας του καθένα , έχει τη δική του διάταξη.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6401540036527533667?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-30313276788046481092010-03-18T16:54:00.006+02:002011-04-28T08:53:28.598+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-Η θλίψη είναι βαρετή. Δεν είναι καν παραγωγική και φυσικά δεν έχει θέμα εξ' ορισμού. Υπάρχει μόνο στο φόντο και βολεύει. Το αυτό , είναι ότι δεν αντέχεις την <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">πρόκληση. Ούτε</span> εσύ , ούτε εγώ. Και με θλίβει α<span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">προκάλυπτα.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: right;"><i><span class="Apple-style-span" style="color: #073763;"><b>-Είπε , φεύγοντας.</b></span></i><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3031327678804648109?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-42030248454611523112010-03-16T03:22:00.004+02:002010-04-15T19:20:06.438+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Ό</span></span>ταν κάποιος έχει ήδη μια πληγή , προτιμά να αντλεί πόνο από την εν λόγω , αποφεύγοντας την προοπτική δημιουργίας μιας ακόμη. Κι αυτό μου φαντάζει λάθος, τόσο για τα κορμιά κι άλλο τόσο για τα μαχαίρια.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4203024845461152311?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-67745664954991025602010-03-12T02:43:00.005+02:002010-06-23T21:48:17.955+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S5mQAwA6YoI/AAAAAAAAA38/RX6u7tvUZPM/s1600-h/nerd-normal-20070925-062830.jpg"><br /></a><span style="font-size:130%;"><br /></span> <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >αν </span><span style="font-size:130%;">τύχει και βιάσεις κάποτε τα όνειρα μου ,<br /></span><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-weight: normal;font-size:130%;" >να θυμάσαι πως θα τα ξεράσω σαν το πιο γλυκό μεθύσι</span><span style="font-size:130%;">.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-6774566495499102560?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-6641662506405880682010-02-11T11:28:00.001+02:002010-02-11T11:30:48.619+02:00<object height="344" width="510"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZPaXnuMEpr8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZPaXnuMEpr8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="510"></embed></object><br /><br /><br />τώρα από μακριά<br /><div style="text-align: center;">νιώθεις ότι ήσουν τόσο κοντά<br /></div><div style="text-align: right;">κι ήταν τόσο απλό<br /></div>όλο το σκοτάδι μέσα σ' ένα λεπτό<br /><div style="text-align: center;">να χυθεί ξανά<br /></div><div style="text-align: right;">όπως η μπογιά στο μικρό κουτί<br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">τι χαζό παιδί.<br /><br /><br /></span><span>(κοίτα πώς γυρνούν τα χρόνια</span>.)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-664166250640588068?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-59538333218432202272010-02-06T18:24:00.019+02:002010-03-16T22:52:24.079+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S22watNdaaI/AAAAAAAAA3k/JAzT56ICcvI/s1600-h/Fasching_BA.gif"> </a><br />-Δεν συμπαθώ τις απόκριες ,ούτε τα καρναβάλια .Δεν βρίσκω καμία μυσταγωγία σ΄όλο το σκηνικό της χαράς και του γλεντιού. Τις βρίσκω χαζές και ανούσιες. Μου φανερώνουν μια διάθεση εκτόνωσης και φυγής από την πραγματικότητα , πίσω από κοστούμια και μάσκες που θέλουν να δείχνουν. Νομιμοποιούν την καταπίεση που δεν θα έπρεπε να υπάρχει στην κοινωνία και δίνουν κίνητρά , αποκλειστικά , με τη διάθεση του φαίνεσθαι .Καλή μου Ελένη , πόσο ωραία μου φάνταζες ( προ χωρισμού).<br /><br />Εν Ελλάδι που λες , μια κακή μίξη χριστιανικού εθιμοτυπικού και Χάλοουϊν , με το διάβα του χρόνου μας έφεραν κοντά στον βασιλιά καρνάβαλο. Σαν προσωπογραφία του κεντρικού πολιτικού μας άξονα , αυτός που πουλάει ακόμα στο καθημερινό μας καρναβάλι το γκρίκ μουζάκα ή σουβλάκι για πολιτισμό . (γευστικότατα δε , εμετικά όμως σαν πολιτισμικά προϊόντα ) Έτσι , αυτές τις δύσκολες ώρες , αφού κατεβήκαμε δύο ακόμα επίπεδα στην Ευρωζώνη και κανείς δεν πήρε χαμπάρι , συν το γεγονός ότι σα χώρα είμαστε λίγα βήματα πριν την πτώχευση, είπα φέτος να κάνω την διαφορά. Θα ντυθώ κι εγώ.<br /><br />Καλά άκουσες. Θα με τυλίξω με φτηνές σερπαντίνες και σαν άλλοτε ανδρειωμένος Πάρης θα μου φορέσω ένα κατάλευκο ζουρλομανδύα , να παραστήσω το τρελό καρναβάλι. Τοιουτοτρόπως και με εμφανή την απουσία του μεταμοντέρνου μου καγκούρειου ίππου θα πάρω σβάρνα τους δρόμους της Αθήνας μοιράζοντας φέιγ βολάν .(θα βρώ ένα τρόπο, γιατί προς το παρόν έχω ένα πρακτικό θεματάκι με τα χέρια και τη περιβολή ) . Θεματολογία τους σίγουρα σχετική με το εθνικό μας διαζύγιο και τις κοινωνικοπολιτικές του προεκτάσεις , πάνω στον μέσο-μοντέρνο Έλληνα . Πάλι γενικεύω. Μέσο είπα , ε;<br /><br />Ναι καλοί μου άνθρωποι , είμαι ενήμερος πως μέσο έχουμε μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά τι να γράψω; Με πήρε η μπάλα και δεν μας σήκωσε η κρίση. Ένα σακί μου περισσεύει και τα βάζω όλα μέσα. (σημείωσε και την παθολογία του Άη Βασίλη στην πιθανή γκαρνταρόμπα μου) .Συγχώρα με που γίνομαι κίτρινος , αλλά δεν βρήκα ούτε ένα τόσο δα στοιχείο προβολής μου πάνω σ' αυτές τις ιστορίες (Όμηρε , κακόμοιρε ) κι ένιωσα τόσο ξένος . Γι' αυτό φέρτε μου ένα τάρανδο να καβαλήσω μήπως με βγάλει προς Μαλβίδες.(Αλλιώς θα γίνω βίδες για το γνωστό μας Γιωργομάστορα)<br /><br />Μην μου στεναχωριέσαι όμως , δε σου πα δα και κάτι καινούριο. Τώρα επειδή βαρέθηκα να γράφω και θέλω να δουλέψω πάνω στο πρότζεκτ της αποκριάτικης στολής μου , σκέφτηκα να ντυθώ "κλικ" .Θα μου κάνουν κλικ και εγώ θα ταΐζω παϊδάκια τα παιδάκια. Να θυμηθώ να εντάξω στο δεξί , μενού για βετζετέριαν -σιγά μη τους αποκαλέσω χορτοφάγους.(Άραγε η έννοια της χλωρίδας προσδιορίζεται ακόμα εντός ορίων λεκανοπεδίου; Κλικ για ίνφο ,στήν κάψους δάσους Ελλάδικα.)<br /><br />Αυτό είναι! Ένα διπλό και βγες να πάρεις λίγο αέρα με ή χωρίς φωτιά. Για αρχή μπορείς να μαζέψεις αυτόν που έχουν σε πλεόνασμα τα μυαλά σου. Εν τέλη , πόσο δύσκολο είναι να ντυθείς άνθρωπος; Φυσικά, καλέ μου γείτονα και χρειάζεσαι δανεικά για βενζίνη. Δεν λέω , έχεις και προβλήματα ,που να παρκάρεις το τρίτο αμάξι (;) Δεν είναι και στεφάνι να το κορνιζάρεις. Λοιπόν , Ελένη γύρνα , δεν έχουμε ρευστό κι άρπαξαν φωτιά οι περούκες μας. Στ'άρματα -στ'άρματα , εμπρός στον αγώνα. Ριμάδα Ελλάδα , πόσο σ΄αγαπώ μασκαρεμένη.<br /><br /></div>(γκρινιάζω αφορολόγητα και δεν έχω καμία ενοχή , ξηγηθήκαμε;)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5953833321843220227?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-3895542335205709622010-02-05T04:14:00.010+02:002010-06-23T21:48:55.134+03:00<div style="text-align: justify;">θέση : </div><div style="text-align: justify;"><b>- πίστευα πως ο έρωτας είναι σινεμά μέχρι που είδα την director's cut πλευρά του και κατέληξα πως είναι μονόπρακτο του παραλόγου , σκηνοθετημένο αυστηρά στους δρόμους.<br /><br /><br /></b></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S2uOM6BmqRI/AAAAAAAAA3c/Lp_uEMdkIUo/s1600-h/Chicken.JPG"><br /></a><div style="text-align: center;"><div style="text-align: right;"><i>(ακολουθεί αποδελτίωση διαλόγου)</i><br /></div><i><br /></i></div><div><br /><div style="text-align: center;"> <b>-</b> σαν αυτά τα υπερρεαλιστικά τεθλασμένα του Τσέχοφ!</div><div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><b><br />+ </b>αυτή η μανία σου να τα ισοπεδώνεις όλα.</div><div style="text-align: center;"> </div><div><div style="text-align: center;"><b><br />-</b>υπερβολές! ποιος σου' πε πως δεν αγαπώ τα μονόπρακτα;</div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div><div style="text-align: center;"> <b>+</b>ναι , αλλά ο έρωτας δεν είναι μονόπρακτο, εγωιστικό υποκείμενο. </div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div><div style="text-align: center;"> <b>-</b>καλά , εσύ διάλεξε ότι σάλτσα θέλεις.</div><div><div style="text-align: center;">όμως τα μακαρόνια παραμένουν στην κατηγορία των ζυμαρικών ό,τι κι αν τους κάνεις.</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div style="text-align: center;"> <b><br />+</b> εγώ λέω ότι προσπαθείς να εντυπωσιάσεις αλλά ο,τι και να πεις </div><div style="text-align: center;">ο έρωτας είναι έρωτας. άμα θέλεις δες τον , αλλιώς κανε την κότα. </div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> -</b>πες μου ότι φοράω και ερωτοπαρωπίδες τώρα να τρελαθώ. </div></div><div style="text-align: center;">να αφήσεις έξω από την κουβέντα τα καημένα τα κοτοπουλάκια.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"> <b>+</b> επειδή είστε άπληστοι, γρήγορα για ύπνο . μπορώ να μιλάω ώρες γιαυτό το θέμα! είναι το αγαπημένο μου.</div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> -</b> εδώ , στο πάτωμα έχει καφέδες , βιβλία και χρόνια αφάγωτα.</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"> <b>+</b> τι εννοείς; να' ρθω για ολονύχτια κουβέντα; αυτά που έχουμε περάσει;τις κουβέντες που έχουμε κάνει; τα χρόνια τα φαγωμένα;</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"> <b>-</b>παραφράζοντας το πάτωμα. όμως αν τύχει και σε βγάλει ο δρόμος , κράτα μου μικρό καλάθι. ναι;</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> +</b> Θα είναι βράδια διαφωνίας. εγώ είμαι ερωτευμένη, εσύ όχι.</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> -</b>είδες.. αντιΘέσεις , ο κόσμος. </div></div><div><div style="text-align: center;">θα βγάλω τα σπαθιά του εργένη , φόρα το σύννεφο κι έλα αγαπημένη.</div><div style="text-align: center;">(sic)</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> +</b> τόσο ρομαντικός.κι όμως απεχθάνεσαι τον έρωτα!</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> -</b> ρομΑΝΤΙκΟτισμός λέγεται. μη τα ξεστομίζεις απότομα αυτά γιατί θα γλιστρήσω.</div></div><div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b> +</b> ας πιούμε στην υγειά του αντιΚοτισμου. εγώ θα σου δίνω θάρρος, κι εσύ το ίδιο. γιατί άμα συνεχίσουμε έτσι θα τον ξεχάσω.<br /><br /></div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b>-</b> όχι μη! εγώ θα σου διαβάζω Δημουλά να θυμάσαι κι εσύ εμένα Ντε Σαντ για να ξυπνήσω . έκλεισε;<br /><br /></div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b>+</b>Δεν θα μπορούσα να πω όχι.</div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div><div style="text-align: center;"> <b>-</b> αρκεί να μη κλέβεις κι ανοίγεις τον Μαρκέζ όταν μένεις μονάχη.</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br />+</b> Τον έρωτα μόνο; τι μου το θύμησες κι είχα βολευτεί με τις τριλογίες.</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br />-</b>όχι μόνο Του, αυτόν που πάει παρέα με τη χολέρα.</div><div style="text-align: center;">έχεις ελεύθερη ανάγνωση στις χαμηλών προδιαγραφών θλιμμένες πουτάνες του.</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br /></b><span style="font-weight: bold;">+</span> δεν μ'αρεσε .<br /><br /></div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">-</span> είπαμε , τον διαβάζουμε σα σύνολο. κάθε βιβλίο και κεφάλαιο. ε, το εν λόγω φτάνει στο τέλος. σε ποιον αρέσει άλλωστε ο επίλογος(;)</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><br />+ λέω κι εγώ θα με μαλώσεις...</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br />-</b>άσε τα δράματα ,να περάσουμε τώρα σε εποχή με τίτλο "θεϊκός Μαρκήσιος" , ε;</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br />+</b> λυπάμαι αλλά έχω ήδη αμφίεση με θέμα "σεξύπνος!"</div><div style="text-align: center;"> </div></div><div><div style="text-align: center;"><b><br />-</b> εν τέλη , la Femme vengee η νύχτα! κι ας είναι καλή.</div><div style="text-align: center;"> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-389554233520570962?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-91860710449308191252010-02-01T14:07:00.003+02:002010-02-01T14:09:29.966+02:00<object width="510" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/s5ij3ITr2OA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/s5ij3ITr2OA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="510" height="344"></embed></object><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-size:130%;">και ότι παίζει είναι έννοια αφηρημένη.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-9186071044930819125?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-41192505501340178332010-01-26T20:47:00.010+02:002011-04-28T08:56:50.919+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S19Bq4GbIjI/AAAAAAAAA28/OFyARCEaflU/s1600-h/1517.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">-</span>Θυμάμαι τότε που σε άγγιζα κι είχαμε τις μνήμες για λάβαρο. Σε ' χα φτιάξει με τις πιο σπάνιες γεύσεις χωρίς ποτέ μου να σου δώσω όνομα. Δεν μπορώ να ξεχάσω τα χέρια σου. Τί υπέροχα χέρια. Τώρα θυμήθηκα και τα μάτια σου , δεν ξέρω το χρώμα τους , αλλά σίγουρα είναι από τα εκφραστικά. Αδυνατώ να θυμηθώ ολόκληρο το σώμα σου, δεν το'χω στις εικόνες. Αποσπασματικά σημεία σε παζλ παραισθήσεων. Μόνο καμμένα πίξελ αιωρούνται στο κεφάλι μου κάθε που εισβάλλεις. Αλήθεια , τι ακριβώς σκέφτομαι; Μια μυρωδιά αλλόκοτη. Σκέφτομαι τα βράδια που θα μου καταθέτεις τους φόβους σου και θα λυγίζουμε παρέα στο αύριο. Βράδια που θα χαμογελάμε και θα μοιραζόμαστε την κουβέρτα. Τι υπέροχα χέρια. Θυμάμαι να σε φιλώ στα μάτια και να μου φτάνει. Κοίτα τα χέρια μου , γέμισαν φως.<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: #666666; font-weight: bold;">Α</span><span style="color: #666666; font-weight: bold;">λλά η αυλαία εμφανίζεται πάντα στο τέλος.</span></div></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4119250550134017833?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-91641407235916993462010-01-24T14:01:00.004+02:002010-01-24T20:50:32.289+02:00<div style="text-align: justify;">Να την κλωστάς και να την κυνηγάς όλη μέρα. Πιο δυνατά. Πιο μακριά. Το βράδυ να κλείνεις τα μάτια και να αφήνεις τη σάρκα σου στα αποδυτήρια , χωρίς πολύπλοκες δεύτερες σκέψεις. Χωρίς δοκάρια και ημίχρονα. Μια μπάλα. Βασικά η ζωή η ίδια είναι μια μπάλα. Φουσκώνει και ξεφουσκώνει. Χωρά περιορισμένο αέρα . Φθείρεται από την χρήση . Ελοχεύει να σκάσει, να στην κλέψουν ή ακόμη και να τρυπήσει την πιο ακατάλληλη στιγμή. Μπορείς να παίζεις μόνος σου αλλά και με παρέα. Μια μπάλα. Οπότε φρόντισε να διαλέξεις άθλημα και κατηγορία , αφήνοντας κοντάρια, μπαστούνια , αντιολισθητικά παπούτσια και ρακέτες έξω απ΄το γήπεδο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-9164140723591699346?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-52335428698276941662010-01-21T16:51:00.007+02:002010-01-27T04:05:11.517+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">( Σηκώθηκε απότομα και την κάλεσε στο τηλέφωνο. Μεταίχμιο ανατολής . Αυτός ιδρωμένος . Είχε μόλις ξυπνήσει , με την καρδιά του να πάλλεται άτακτα .)</span><br /><br />-Στείλε μου κάτι. Με ακούς; Χάνω. Χάνω μνήμες και κομμάτια.Ξεχνώ.Θέλω τα παιδικά μου χρόνια και το κουβάρι της μνήμης δικό μου. Δεν θυμάμαι σου λέω. Δεν θυμάμαι τίποτα. Σε παρακαλώ , εσύ μ΄αγαπάς. Βοήθησε με!Θέλω ξανά τις γεύσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Θέλω αυτή την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">επικαλλυμένη</span> αθωότητα. Εσύ μπορείς! Εσύ θυμάσαι , δεν γίνεται να ξέχασες.<br /><br /><span style="font-style: italic;">(στην άλλη άκρη της γραμμής)</span><br /><br />-<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Κοιμήσου</span></span> αγόρι μου. Ένας εφιάλτης ήταν. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">Κοιμήσου.</span></span><br /><br /><br />Δύο μέρες μετά , επιστρέφοντας από την δουλειά βρίσκει ένα κιβώτιο στην εξώπορτα του. Είναι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">από</span> εκείνη. Το ανοίγει βιαστικά. Μέσα υπάρχει ένας γύψος. Ο γύψος που φορούσε τότε , στην τετάρτη δημοτικού , όταν είχε σπάσει το χέρι του. Μας πως .Ναι! Τότε που προσγειώθηκε απότομα στην άμμο , πέφτοντας με ορμή από την κούνια του σχολείου. Τετάρτη δημοτικού. Δεν είχε ιδέα ότι υπάρχει ακόμα. Πάνω του βρίσκονται <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">υπολείμματα</span> από στιχάκια τραγουδιών, αφιερώσεις για περαστικά κι ονόματα . Ο Γιώργος , η Μαρία , ο Μιχάλης , Στέλλα και ένα σωρό άλλα σχήματα και ζωγραφιές. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">Από</span> τον καθένα ξεχωριστά. Χαμογελά. Κάθεται στον καναπέ , κλείνει τα μάτια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">ενω</span> προσπαθεί να προσαρμόσει ξανά το κομμάτι στο χέρι του. Εμφανής η διαφορά κι άλλα τα μέτρα. Κάνει να το μυρίσει , χρόνος παρέα με μυρωδιά νοσοκομείου. Σηκώνεται , ανάβει ένα τσιγάρο και το αφήνει προσεκτικά πάνω στο κρύσταλλο. Κατευθύνεται στην κουζίνα και στοιχίζει στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">μαγνητάκι</span></span> της κατάψυξης το εξής σημείωμα που υπήρχε μέσα στο κιβώτιο :<br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;">Αγόρι μου , δεν είσαι ακόμα στο γύψο.<br />Σ' αγαπώ .<br /><br /><div style="text-align: right;">η μητέρα σου.<br /></div></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Η ζωή του κύλησε , αφήνοντας την κούνια στη δική της ταλάντωση,<br />με τον γύψο σπασμένο στα δύο . Μια άτακτη τομή και ένας οξύς πόνος στο στήθος.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5233542869827694166?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-39596150178188933472010-01-18T20:20:00.018+02:002010-01-22T05:23:39.032+02:00<div style="text-align: justify;">Δεν μπορώ , αλήθεια δεν μπορώ να αντικρίζω ηλικιωμένους ανθρώπους σε στιγμές ψυχικής αδυναμίας. Από αυτές που το πρόσωπο τους σπάει περισσότερο και τα μάτια τους αρχίσουν να τρέχουν . Από τα πιο αδύναμα μου , δάκρυα να κυλούν με τις ρυτίδες για αυλάκια. Είμαι σχεδόν πεπεισμένος πως όλοι τους πρέπει να έχουν υπογράψει συμβόλαιο με την ευτυχία .<br /><br />Ξέρω ότι είναι πλασματική , αυτή η ιδανική μου, εικόνα αλλά τυγχάνει να συμβαίνει. Σαν να μην τους το επιτρέπει η συσσωρευμένη γνώση τους, κι εγώ σε ρόλο κριτή να απορρίπτω κατηγορηματικά κάθε άλλο πιθανό σενάριο. Ή είμαι απλά επιρρεπής στα δράματα και θέλω ενδόμυχα να τα αγνοώ.<br /><br />Κάθεται απέναντι μου , από την αφετηρία στην Κολοκοτρώνη . Λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Λεωφορείο 126.Κόσμος ελάχιστος. Το κέντρο της Αθήνας <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">γκρι</span> και μουντό, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">σα</span> κάτεργο . Πρέπει να μετρά γύρω στα εβδομήντα χρόνια. Κλαίει με λυγμούς. Βγάζει τα χοντρά κοκάλινα γυαλιά του και τρίβει συνεχώς τα μάτια του . Θέλω να κάνω κάτι, το οτιδήποτε αλλά δεν τολμώ. Εκεί, καρφωμένος διπλά στον πορτοκαλί <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">επικυρωτή</span></span> εισιτηρίων με το κεφάλι σκυμμένο .<br /><br />Λεπτά αργότερα. Μια άγνωστη κυρία, λίγο μικρότερη του , πλησιάζει από τα πίσω καθίσματα . Του δίνει ένα χαρτομάντιλο και τον παίρνει αγκαλιά .Τόσο σφιχτά. Κάνεις τους δεν μιλά. Συνεχίζει να κλαίει στον ώμο της . Τώρα κλαίει κι αυτή. Τόσο σφιχτά .<br /><br />Κατεβαίνω πολύ νωρίτερα απ' ότι πρέπει και περπατώ ως το σπίτι, σχεδόν με μάτια υγρά. Νομίζω θα αρχίσω να μεταφέρομαι αποκλειστικά με το ποδήλατο. Θα τα κόψω τα λεωφορεία , θα δεις. Δεν μπορεί , κάποιο αντίτιμο πρέπει να ξεχρεώνω. Πως αλλιώς. Και μετά άντε να το <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">εξηγήσεις. Τόσο</span> σφιχτά, μέχρι που πνίγηκα.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S1SxhCK3uhI/AAAAAAAAAzo/dBE1Y24r_-o/s1600-h/elderly460.jpg"><br /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3959615017818893347?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-82623633434999994512010-01-18T01:31:00.014+02:002010-06-23T22:25:28.088+03:00<div style="text-align: justify;">Καθόμαστε σχεδόν κυκλικά , με τους πολύ κοντινούς μου και μοιραζόμαστε, μια συνηθισμένη Κυριακή, καφέ σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">κουβαδάκια.</span> Έχει έρθει η συζήτηση στις ιστορίες , αυτές που παραμένουν ανολοκλήρωτες για ποικίλους λόγους. Προβλεπόμενοι πλασματικοί κύκλοι που δεν παραδόθηκαν στο σχήμα τους . Αυτοί που παρέμειναν καμπυλωτές και ακανόνιστες γραμμές δίχως τέλος. Σχεδόν όλοι συμφωνούν , πως <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">καρμικά</span> και μοιραία αυτό πρέπει, για κάποιο λόγο, <span style="font-style: italic;"> πρέπει</span> επαναλαμβάνω , να κλείσει .<br /><br />Βρίσκομαι σχεδόν μόνος να υπερασπίζομαι πως δεν έχουμε ανάγκη να σφραγίσουμε το οτιδήποτε . Κάτι που παρέμεινε ανοιχτό για τους όποιους λόγους και δεν προχώρησε , δεν χρειάζεται να γίνει ή να το κάνεις κάτι. Δεν σε υποχρεώνει κανένας , πέρα από τον εγωισμό σου, να το μετουσιώσεις σε τροφή , κρατώντας μόνο επιλεκτικές μνήμες ή εμβατήρια.<br /><br />Το αφήνεις στο σωρό να υπάρχει μαζί τα υπόλοιπα του χρόνου. Όχι , δεν είναι καλλιέργεια απωθημένων , απλά το βρίσκω μυστηριώδες και ερωτικό , συνάμα κι αδιάφορο. Δεν χρειάζεται φροντίδα και δεν γυρεύει νικητές και χαμένους . Είναι όμορφο , καθαρό και σίγουρα ανθρώπινο να έχεις την πολυτέλεια να σκέφτεσαι ανθρώπους που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">μοιράστηκες</span> από ένα βλέμμα, λέξεις ή τσιγάρα . Χάδια , φιλιά ή και υγρά στα σεντόνια μέσα σε νύχτες και μέρες , να τους θυμάσαι μ' ένα χαμόγελο έτοιμο να σκάσει .Ό,τι κι ας έγινε. <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">Όποια</span> τροπή κι αν πήραν τα πράγματα.<br /><br />Σίγουρα θα το συνοδεύει και μια επιφανειακή περιέργεια για το πως μπορεί να κυλά η ζωή τους. Τόσα ενδεχόμενα που δεν γυρεύουν απαντήσεις μπορούν να χωρέσουν σε οποιαδήποτε συνηθισμένη διαδρομή μέσα στο λεωφορείο . Κατάλληλο , μέχρι να πατήσεις το καμπανάκι της στάσης .<br /><br />Κατεβαίνεις , τα αφήνεις εκεί και δίνεις απροσδιόριστα ραντεβού. Αυτό, που θα μπορούσε να ονομάζεται συνειρμική τυχαιότητα , μου είναι γλυκό και του ' <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">χω</span> σχήμα κύκλου με σημεία διαφόρων διαμέτρων και χρωματισμού.Φυσικά , μου αρέσει.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CglgDkUPndA/S1OsvLGq2FI/AAAAAAAAAzg/e9utVm1lV9U/s1600-h/FIG+7+Circle+of+Circles+EYNSFORD+GT.jpg"><br /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8262363343499999451?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-74957179643505556302010-01-16T16:43:00.008+02:002011-04-28T08:48:14.582+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div style="text-align: justify;">-<span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-size: large;"><b>στον</b></span> ύπνο μου , πρέπει να εξουδετερώνω ξεχασμένες νάρκες ενώ παραδίπλα τα κανόνια κυοφορούν νέες , ακριβώς τη στιγμή που εγώ δεν παίρνω χαμπάρι. Διαπραγματεύσεις με αυτό το κεφάλαιο , πλέον με κουράζουν. Οι <span style="font-style: italic;">ονειρικές</span> υποθέσεις ακόμη περισσότερο. Αναλύσεις επί αναλύσεων και ακριβής λύσεις δεν μας παραδόθηκαν ποτέ . Μόνο μυρωδιές από το άγραφο υποσυνείδητο , εκεί που η αλήθεια κυκλοφορεί ανυπεράσπιστη. Γιατί μ΄ενοχλεί που δεν θυμάμαι όνειρα , από αυτά τα ωραία , που δεν θες να ξυπνήσεις. Ελπίζω ότι σίγουρα θα πρέπει να βλέπω και τέτοια. Κι αν τύχει κι ανοίξω τα μάτια απότομα , κάποια χαραγμένη εικόνα στο πίσω μέρος , μου δίνει μόνο αφορμές να ψυχανεμίζομαι σκιές, καταστάσεις και αισθήματα .Πάντα μουδιασμένος και αυστηρά πριν τη πρώτη γουλιά καφέ. Μετά ξεχνώ. Γιατί οι εφιάλτες είναι μια ξένη χώρα που μπορώ κι αναπνέω ελεύθερα.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7495717964350555630?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-47667392033956044042010-01-15T20:37:00.005+02:002010-01-22T15:47:32.737+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">δια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Χειρ-</span>΄0ς</span> : βαρύγδουπο , σκαλιστό και μεγαλεπήβολο . Άσε που αυτό το εδώ προ <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">προϋποθέτει</span> την ασφάλεια του πληκτρολογίου . Μου τελείωσε λοιπόν.<span style="font-weight: bold;"> </span><span>Σκέτο</span><span style="font-weight: bold;"> h0<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ver</span> </span>, απ΄εδώ και πέρα . Είναι το ίδιο πράγμα, που βαριέμαι εύκολα το φόντο , πάνω κάτω τα ίδια υλικά μήπως και αλλάξει η διάθεση , γιατί οι θέσεις δύναται να παραμένουν ακέραιες.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-4766739203395604404?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-12172943089785337762010-01-14T14:27:00.008+02:002011-04-28T08:50:06.157+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-size: large;"><br /></span></b><br /><div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-size: large;">Σημείωσα </span></b>σχεδόν μυστικά και σίγουρα ενοχικά σ΄ένα πρόχειρο γκρι τετράδιο πως η ζωή μου υφίσταται στην μετριότητα των υπερβολών μου. Τώρα δώδεκα και κάτι μήνες μετά από εκείνο το βροχερό απόγευμα , αρχίζω να το πιστεύω.<br /><br /><div style="font-weight: bold; text-align: center;"><div style="text-align: right;">Και δεν με ενοχλεί.</div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><i>funny how the distance</i><br /><i>learns to grow.</i><br /><span style="font-size: 130%;"><br /><span style="font-weight: bold;">how?</span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1217294308978533776?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-32946199417885551682010-01-09T20:27:00.006+02:002010-01-09T20:52:28.075+02:00<div style="text-align: center;"><object height="144" width="225"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BWLtKaa7BRk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/BWLtKaa7BRk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="144" width="225"></embed></object><br /><object height="244" width="325"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aoib80_CnIk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aoib80_CnIk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="244" width="325"></embed></object><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gaPOsyh-xy0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/gaPOsyh-xy0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><br />κλείνεις πόρτα.φτάνεις.ανοίγεις.<br />τα βγάζεις.ανάβεις.τελειώνεις.<br />τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ξερνάς.ντύνεσαι.</span></span><br />φεύγεις.<br /><br />μετά κοιμάσαι στον καναπέ.<br />και σε <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">τακτοποιεί</span>ς με ό,τι.<br /><br />όσο καλά κι αν <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1">έχεις</span> ταξινομήσει τα κουτιά<br />τη ζωή να τη βλέπεις με σύνολα.<br /><br />όμως να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">τρομάζεις</span></span></span><br />μη τύχει κι αδειάσει το πηλίκο.<br />άσε τα υπόλοιπα.<br /><br />δεν υπάρχουν ρέστα.<br /><br />στο μηδέν ανήκει το πλάσμα.<br />γιατί τα άκρα είναι <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">ηδονή</span> της <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">οδύνης</span>.<br />με το χώμα <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2">εύπεπτο</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3">προϊόν</span> <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_4">πολυτελείας</span>.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-3294619941788555168?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-82288699956765384422010-01-05T13:52:00.004+02:002010-01-22T06:05:39.248+02:00<object height="344" width="510"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Oo20_7ZZEvE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Oo20_7ZZEvE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="510"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: justify;">κάτι έλειπε. κάτι μου έλειπε , σχεδόν σ' όλη τη διάρκεια. δεν ξέρω τι ακριβώς αλλά νομίζω ήθελα λίγο παραπάνω , λίγο σε περισσότερο. όχι πολύ. <b>λίγο.</b>λίγο ακόμα<b>. </b>να έβγαινα από την αίθουσα και να μην μπορούσα να στραγγίξω τα συναισθήματα . αυτό. ή κάτι παρόμοιο.</div><br /><div style="text-align: center;">Nicole Kidman | Nine | <i>Unusual Way</i><br /></div><object height="25" width="510"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QQPk6xolLM4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/QQPk6xolLM4&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="25" width="510"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-8228869995676538442?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-70258495090731097892009-12-31T14:58:00.009+02:002010-01-22T06:18:18.108+02:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br /><br />να την τρέχεις την ζωή, μαζί και τον χρόνο .</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">κι αν τα βλέπεις δύσκολα , μάθε να αφήνεις τον εαυτό σου στη γωνία.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">γιατί το δέκα , λένε , βγαίνει και σε καλό.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">οπότε , με προσοχή στις παρτίδες.</span><br /><br /><br /><br />(<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">φτού</span>!)<br /><div style="text-align: right;">και <span style="font-weight: bold;">βγήκε</span>..<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;" class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_9">ανεπαίσθητα</span><span style="font-weight: bold;"> και διαδραστικά.</span><br /></div></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-7025849509073109789?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-1126732663989341292009-12-28T16:17:00.004+02:002011-04-28T08:56:43.968+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">Simplicity could be irrelevant to reality ,</span></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color: #073763; font-family: 'Courier New', Courier, monospace;">like a childish desire which takes for granted that things are complicated.</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-112673266398934129?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-16705653976813932732009-12-26T15:08:00.003+02:002010-01-22T06:04:22.192+02:00<object height="344" width=" 510"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bcW2EKnzXxE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bcW2EKnzXxE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="510"></embed></object><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;" class="body">Fortunately, somewhere between chance and mystery lies imagination, the only thing that protects our freedom, despite the fact that people keep trying to reduce it or kill it off altogether.</span><br /><br /></div><div style="font-weight: bold; text-align: right;"><em>Luis Buñuel </em><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-1670565397681393273?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-22589701312497201092009-12-25T22:16:00.007+02:002010-01-22T06:14:42.372+02:00<object height="510" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SO9MCehS0Ew&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/SO9MCehS0Ew&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="510"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: center;">history<span style="font-weight: bold;">μέμο</span>tab<span style="font-weight: bold;">:</span> <span style="font-weight: bold;">hope there is</span>.. άλλη η μετάφραση, άλλη ιστορία.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-2258970131249720109?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9123427427906053811.post-55704507290884186192009-12-20T07:52:00.007+02:002011-04-28T08:58:54.241+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><object height="344" width="510"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lUZembPLoas&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lUZembPLoas&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="510"></embed></object></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black; font-style: italic;">-<span style="color: #999999;">"το παράθυρο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό !θα λέγε κανείς ότι γνωρίζει πως κοιτάμε </span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0" style="color: #999999;">απ'αυτό.</span><span style="color: #999999;">"</span></span><span style="color: black;"> </span><span style="color: black;">από το</span><span style="color: black; font-style: italic;"> θάνατο του πρίγκηπα</span><span style="color: black;"> του </span><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1" style="color: black;">Φ.Πεσσόα.</span><br /><br />-Το θυμάμαι ακόμα . Όπως και όλο το απόσπασμα. Θυμάμαι επίσης ότι στις πρόβες δυσκολεύτηκα πολύ, για να <span style="font-style: italic;">σπάσω</span> το εν λόγω κείμενο . Σίγουρα, δεν θα ξεχάσω πως για κάποιες μέρες κοιτούσα περίεργα τις κουρτίνες [ Τρόμαζαν τον ήρωα . Είχε και ένα θέμα με το κρεβάτι , με τα χρώματα , τα πράγματα ,σίγουρα και τις ανακλάσεις τους . Όλα ξεκινούσαν από τον ορίζοντα , μέσω ταλαντώσεων του νιώθω -με νιώθουν ή όχι(;) , υπάρχω; εδώ -εκεί , που(;) και κατέληγαν στο ότι πρέπει να φοβάται πολύ ], έπρεπε να συμπαθώ το παράθυρο , το κίνητρο , η αφορμή και η διάκριση , εκεί. Σε ένα πλαίσιο που εξασφαλίζει την συνοχή της ροής. Έτσι , τις στιγμές που τότε χάζευα άσκοπα ,απ΄αυτό δίπλα στο γραφείο , άρχισα να τις βιντεοσκοπώ .Μόλις προχθές , μου προέκυψε το παραπάνω ,<span style="font-weight: bold;"> in my solitude</span> , λοιπόν.<br /><br />(Αυτό εδώ δύναται να λέγεται ιστορικό. Όσο για το τραγούδι , ένα από τα πολλά του φθινοπώρου μου κι αγαπημένο.)<br /><br /><div style="color: black; font-style: italic; text-align: center;"><span style="color: black;">A song by Duke Ellington, performed by Billie Holiday, Nina Simone &amp; Ella Fitzgerald.</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black; font-style: italic;">-Lyrics by Eddie DeLange and Irving Mills</span><br /><span style="color: #999999;"></span><br /><span style="color: #333333;">In my solitude you haunt me</span><br /><span style="color: #333333;">With reveries of days gone by</span><br /><span style="color: #333333;">In my solitude you taunt me</span><br /><span style="color: #333333;">With memories that never die</span><br /><span style="color: #333333;">I sit in my chair</span><br /><span style="color: #333333;">Filled with despair</span><br /><span style="color: #333333;">Nobody could be so sad</span><br /><span style="color: #333333;">With gloom everywhere</span><br /><span style="color: #333333;">I sit and I stare</span><br /><span style="color: #333333;">I know that I'll soon go mad</span><br /><span style="color: #333333;">In my solitude</span><br /><span style="color: #333333;">I'm praying</span><br /><span style="color: #333333;">Dear Lord above</span><br /><span style="color: #333333;">Send back my love</span><br /><span style="color: #333333;">I sit in my chair</span><br /><span style="color: #333333;">I'm filled with despair</span><br /><span style="color: #333333;">There's no one could be so sad</span><br /><span style="color: #333333;">With gloom everywhere</span><br /><span style="color: #333333;">I sit and I stare</span><br /><span style="color: #333333;">I know that I'll soon go mad</span><br /><span style="color: #333333;">In my solitude</span><br /><span style="color: #333333;">I'm praying</span><br /><span style="color: #333333;">Dear Lord above</span><br /><span style="color: #333333;">Send back my love</span><br /><span style="color: #333333;"></span></div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9123427427906053811-5570450729088418619?l=h0ver.blogspot.com' alt='' /></div>h0verhttp://www.blogger.com/profile/04708206741307040931noreply@blogger.com4